Openbaring

1 Dit is, wat van God en goddelike dinge spreek. Volgens die mening van talle kerkvaders word die apostel Johannes hier só genoem, omdat hy oor die Godheid van Christus, sowel in die begin van sy evangelie en in sy eerste brief, asook in hierdie openbaring, baie duidelik en oorvloedig spreek; soos ook hierdie hele openbaring vol van goddelike gesigte en verborgenhede is. Sodat hulle wat daaruit wil aflei dat ’n ander Johannes as die apostel van Christus hierdie boek sou geskryf het, totaal verkeerd is; aangesien die oudste leraars in die Christendom, Justinus die Martelaar, Irenaeus, Clemens, Origenes, Hiëronimus, en baie ander dit buite twyfel gestel het, en die hele Christelike kerk dit, teenoor die mening van sommige, altyd daarvoor gehou het. Soos ook sy verbanning na die eiland Patmos, en sy naam, wat hy hier enkele kere sonder ander titel, volgens die voorbeeld van die profete, uitdruk, genoeg uitwys. Asook dat hy Christus in hfst. 19 die Woord van God noem, wat eie is aan die apostel Johannes in sy geskrifte. Die goddelikheid van die boek self, en die vervulling van baie profesieë, wat nou reeds deur die hele wêreld gesien word, bewys ook genoeg dat niemand anders as ’n apostel van Christus, of deur sy Gees gedryf, hierdie boek kon geskryf het nie.

INHOUD VAN HIERDIE BOEK.

HIERDIE boek, wat soos ’n brief aan die gemeentes opgestel is, is die laaste boek van die Nuwe Testament, en as ’n verseëling daarvan. En dit is deur die apostel Johannes geskryf, volgens die getuienis van die vroeë skrywers, ongeveer vier-en-sestig jaar ná CHRISTUS se hemelvaart, aan die einde van die regering van keiser Domitianus, deur wie ook Johannes, ná baie vervolgings van die Christene, na die eiland Patmos verban is, waar hierdie openbaring, tot troos en waarskuwing van die Christelike gemeente, aan hom gemaak is, soos hy self in hfst. 1:9 getuig. En hoewel sommige kerkvaders meen dat Johannes sy Evangelie, op versoek van die kerke van Asië, ná sy verlossing uit Patmos sou geskryf het, is dit nogtans uit die tweede vers van die eerste hfst., en andersins, geloofwaardiger dat hierdie openbaring heel laaste deur hom geskryf is; en Johannes het ten opsigte van die inhoud wat daarin vervat is, en ná hom die Christelike kerk, dit goedgevind om die hele Nuwe Testament met hierdie boek af te sluit, soos ook die skerp aanmanings in die einde van hierdie boek, om niks toe te voeg of weg te neem nie, hfst. 22:18, 19, meebring. Hoewel hierdie geskrif, as ’n profetiese geskrif, terwyl dit van toekomstige sake spreek, wat op baie plekke moeilik is om te verstaan, is dit nogtans vol goddelike leringe, wat dien tot weerlegging van baie ketterye, wat toe reeds te berde gebring is. Dit dien in die besonder daartoe om die gemeente van CHRISTUS te onderrig oor welke swarighede sy deur die duiwel en sy instrumente, en vernaamlik deur die antichris en sy dienaars, ná daardie tyd sou oorkom; en die swaar strawwe wat die vyande van die gemeente van tyd tot tyd, en in die besonder in die laaste oordeel, te wagte was; asook die wonderbare verlossings wat God ook van tyd tot tyd aan sy gemeente sou bewys; en in die besonder die goeie uitkoms en oorwinning oor almal en die onuitspreeklike heerlikheid en geluksaligheid, waarvan hulle ná CHRISTUS se koms om te oordeel, in die hemelse Jerusalem, in die ewigheid sou geniet. Hierdie boek word toepaslik in drie dele gedeel. Die eerste is ’n voorrede, wat in die eerste agt verse van die eerste hfst. vervat is. Die tweede is ’n beskrywing van die profetiese gesigte en ’n voorsegging van die dinge wat die gemeente van CHRISTUS van daardie tyd af tot die einde van die wêreld sou oorkom; dit hou aan tot die sesde vers van die laaste hfst. Van daar verder, tot die einde van die boek, word die verseëling en die slot van die boek, asook van die hele Nuwe Testament, beskryf. Aangaande die voorseggings, wat begin by die negende vers van die eerste hfst. en eindig by die sesde vers van hfst. 22, word dit onder verskeie voorstellings en profetiese gesigte voorgestel; waarvan enkele dergelike ook by die profete van die Ou Testament, soos by Jesaja, Eségiël, Daniël, Sagaría, en ander gevind word, soos in die kanttekeninge aangedui sal word. Aangesien dit God behaag het om die toekomstige dinge, soms wel met klinkklare woorde, maar soms ook met duistere beelde en gesigte voor te stel, sowel om ons naarstigheid in die ondersoek daarvan des te meer op te wek, asook om die grootheid en die gewig daarvan des te beter aan te dui, so doen Hy dit hier ook in die besonder deur Johannes, omdat in hierdie profesie baie dinge voorkom, wat die plae en veranderinge van die Romeinse Ryk aangaan, wat aan laasgenoemde rede sou kon gee om die Christene des te swaarder te vervolg. Daarom gebruik Paulus ook, 2 Thessalonicense 2, waar hy oor dieselfde saak handel, sekere bedekte spreekwyses. Die gesigte wat in hierdie voorseggings voorkom, is in die besonder sewe. Die eerste gesig, wat met die negende vers van die eerste hfst. begin, en duur tot die einde van die derde hfst., beeld CHRISTUS vir ons af in sy koninklike en priesterlike staat, terwyl Hy tussen die sewe kandelare of gemeentes wandel; asook sy opdragte wat Hy gee om te skryf aan die sewe gemeentes van Asië, waar Johannes hoofsaaklik gewerk het, met die briewe aan daardie gemeentes. Die tweede gesig is ’n gesig van God se heerlikheid, waar Hy op sy troon sit, en van die Lam wat by die troon staan, omring deur vier-en-twintig ouderlinge en deur vier diere, met die boek wat met sewe seëls verseël is en die wonders wat ná die oopmaak van elke seël in die wêreld gebeur het; hierdie gesig duur tot die einde van die sewende hfst. Die derde gesig is die verskyning van die sewe engele, met hul basuine, wat die een ná die ander volg, wat duur tot die einde van die elfde hfst. Die vierde gesig is die gesig van die vrou wat in barensnood is en deur die draak vervolg word tot in die woestyn, en van die twee diere wat die heiliges vervolg, wat weerstaan word deur die Lam wat op die berg Sion staan, vergesel van honderd-vier-en-veertigduisend, wat hom volg, wat beskryf word in die twaalfde, dertiende en veertiende hfst. Die vyfde gesig is die gesig van die sewe skale en van die plae wat uit hierdie skale op die troon van die dier uitgestort word, wat beskryf word in die vyftiende en sestiende hfst. Daarop volg, in die sesde gesig, die afbeelding van die groot hoer van Babel, wat op die dier met sewe koppe sit, dit is, op die stad met sewe berge, en van die swaar oordeel van God oor haar en oor die dier, asook die triomflied van die hemelse skare, wat saam met CHRISTUS, hul Hoof, byeen is, oor haar oordeel, wat beskryf word in die sewentiende, agttiende en negentiende hfst. Die sewende gesig stel die binding van die Satan vir duisend jaar voor, met sy loslating vir ’n kort tyd, en die voleinding van alle dinge wat daarop volg, deur die laaste oordeel van God oor die duiwel, dood, en alle goddeloses, en deur die neerdaal van die hemelse Jerusalem as ’n heerlike en ewige woonplek vir alle uitverkorenes, wat beskryf word in die twintigste, een-en-twintigste, en in die eerste deel van die twee-en-twintigste hfst.