Bíleam seën die Israeliete teen sy sin.

DAARNA het die kinders van Israel weggetrek en laer opgeslaan in die vlaktes van Moab, oos van die ¹Jordaan van Jérigo.

Toe ²Balak, die seun van Sippor, sien alles wat Israel die Amoriete aangedoen het,

³het Moab baie bang geword vir die volk, want hulle was talryk; en Moab het beangs geword vanweë die kinders van Israel.

Toe sê Moab vir ⁴die oudstes van Mídian: Nou sal hierdie menigte ⁵opeet ⁶alles wat rondom ons is, soos ’n bees die groenigheid van die veld opeet. En Balak, die seun van Sippor, was dié tyd koning van Moab.

Daarop het hy boodskappers gestuur na ^7aBíleam, die seun van Beor, in ⁸Petor wat by die ⁹Eufraat is, ¹⁰in die land van die kinders van sy volk, om hom te roep en te sê: Kyk, daar het ’n volk uit Egipte getrek; kyk, hulle het die ¹¹oppervlakte van die land oordek en staan gelaer teenoor my.

Kom dan tog nou, vervloek hierdie volk vir my, want hulle is magtiger as ek. Miskien sal ek onder hulle ’n slag kan slaan en hulle uit die land verdrywe. Want ek weet, die een wat jy seën, is geseënd; en die een wat jy vervloek, is vervloek.

Toe het die oudstes van Moab en die oudstes van Mídian gegaan met ¹²waarsêersloon by hulle en by Bíleam gekom en hom die woorde van Balak meegedeel.

Daarop antwoord hy hulle: Bly vannag hier oor; dan sal ek julle berig bring soos die HERE aan my sal sê. Toe het die vorste van Moab by Bíleam gebly.

En God het ¹³na Bíleam gekom en gesê: Wie is die manne daar by jou?

En Bíleam het God geantwoord: Balak, die seun van Sippor, die koning van Moab, laat my weet:

Kyk, daar het ’n volk uit Egipte getrek en hulle het die oppervlakte van die land oordek. Kom nou, vervloek hulle vir my; miskien sal ek hulle kan beveg en hulle verdrywe.

Toe sê God vir Bíleam: Jy mag nie saam met hulle trek nie, jy mag die volk nie vloek nie, want hulle is geseënd.

Toe staan Bíleam die môre op, en hy sê aan die vorste van Balak: Gaan na julle land, want die HERE het geweier om my saam met julle te laat gaan.

En die vorste van Moab het klaargemaak en by Balak gekom en gesê: ¹⁴Bíleam het geweier om saam met ons te gaan.

Daarop stuur Balak nog weer vorste wat meer en aansienliker was as ¹⁵die ander;

en hulle het by Bíleam gekom en aan hom gesê: So spreek Balak, die seun van Sippor: Laat jou tog nie terughou om na my te kom nie.

Want ek sal jou ¹⁶baie hoog vereer en alles wat jy my sê, sal ek doen; daarom kom tog, vervloek hierdie volk vir my.

Toe antwoord Bíleam en sê aan die dienaars van Balak: ^bAl gee Balak my ¹⁷sy huis vol silwer en goud, ek kan ¹⁸die bevel van die ¹⁹HERE my God nie oortree om klein of groot te doen nie.

Nou dan, bly julle tog ²⁰ook vannag hier, ²¹dat ek mag weet wat die HERE verder aan my sal sê.

En God het in die nag na Bíleam gekom en aan hom gesê: As die manne gekom het om jou te roep, ²²staan dan op, gaan met hulle saam; maar net wat Ek jou sê, dit moet jy doen.

Toe maak Bíleam die môre klaar en saal sy eselin op, en hy het weggetrek saam met die vorste van Moab.

Maar die toorn van God het ontvlam, ²³omdat hy weggetrek het; en die Engel van die HERE het gaan staan in die pad as sy ²⁴teëparty, terwyl hy op sy esel ry en sy twee dienaars by hom was.

En die ^cesel het die Engel van die HERE in die pad sien staan, met sy ²⁵ontblote swaard in sy hand; daarom het die esel uit die pad uitgedraai en die veld ingeloop. Maar Bíleam het die esel ²⁶geslaan om haar na die pad te stuur.

Daarop gaan die Engel van die HERE in ’n hol pad tussen die wingerde staan — ’n muur duskant en ’n muur anderkant.

En toe die esel die Engel van die HERE sien, druk sy haarself teen die muur en druk ook Bíleam se voet teen die muur; daarom het hy haar weer geslaan.

En die Engel van die HERE het weer verder gegaan en bly staan op ’n nou plek waar geen pad was om regs of links uit te draai nie.

Toe die esel die Engel van die HERE sien, gaan sy onder Bíleam lê. Daarop het Bíleam baie kwaad geword en die esel met ’n stok geslaan.

Maar die ^dHERE het die bek van die esel geopen, en sy sê vir Bíleam: Wat het ek jou gedoen, dat jy my nou al drie maal geslaan het?

Daarop antwoord Bíleam die esel: Omdat jy die spot met my drywe. Was daar net ’n swaard in my hand — dan het ek jou sekerlik doodgeslaan.

En die esel sê vir Bíleam: Is ek nie jou esel waar jy jou lewe lank op gery het tot vandag toe nie? ²⁷Was dit ooit my gewoonte om so met jou te doen? En hy antwoord: Nee.

Toe open die HERE die oë van Bíleam, sodat hy die Engel van die HERE in die pad sien staan met sy ontblote swaard in sy hand, en hy het gebuig en op sy aangesig neergeval.

En die Engel van die HERE vra hom: Waarom het jy jou esel nou al drie maal geslaan? Kyk, Ek self het uitgegaan as ’n teëparty, ²⁸want ^29ejou weg loop gevaarlik steil ³⁰in my oog!

Maar die esel het My gesien en nou al drie maal voor My uitgedraai. As sy nie voor My uitgedraai het nie — dan het Ek jou alte seker gedood en haar laat lewe.

Toe antwoord Bíleam die Engel van die HERE: Ek het gesondig, want ek het nie geweet dat U teenoor my in die pad gestaan het nie. Maar nou, ³¹as dit verkeerd is in u oë, ³²sal ek teruggaan.

En die Engel van die HERE sê vir Bíleam: Gaan saam met die manne, maar net die woord wat Ek jou sê, dit moet jy spreek. So het Bíleam dan met die vorste van Balak saamgegaan.

Toe Balak hoor dat Bíleam kom, het hy uitgetrek hom tegemoet na Ir-Moab wat by die grens van die Arnon lê, by die uiteinde van die grondgebied.

En Balak sê vir Bíleam: Het ek nie ³³herhaaldelik na jou gestuur om jou te laat roep nie? Waarom het jy nie na my gekom nie? Is ek werklik nie in staat om jou te vereer nie?

En Bíleam het Balak geantwoord: Hier het ek na jou gekom. Is ek nou wel ³⁴in staat om ³⁵iets te spreek? Die woord wat God in my mond lê, dit sal ek spreek.

Bíleam het toe saam met Balak gegaan, en hulle het by ³⁶Kirjat-Husot gekom.

En Balak het beeste en kleinvee ³⁷geoffer en daarvan aan Bíleam gestuur en aan die vorste wat by hom was.

En ³⁸in die môre het Balak Bíleam geneem en hom op die hoogtes van Baäl laat opklim vanwaar hy die kant ³⁹van die volk kon sien.

Neerlaag van die koning van Arad. Die koperslang.

TOE die Kanaäniet, die koning van ¹Arad, wat in ²die Suidland gewoon het, hoor dat Israel ³met die pad van Átarim kom, het hy teen Israel geveg en sommige van hulle as gevangenes weggevoer.

Daarop het Israel aan die HERE ’n gelofte gedoen en gesê: As U hierdie volk heeltemal in my hand gee, sal ek hulle stede met die ⁴banvloek tref.

En die HERE het gehoor na die stem van Israel en ⁵die Kanaäniete oorgegee. En ⁶hy het hulle en hul stede ⁷met die banvloek getref en die plek ⁸Horma genoem.

Toe trek hulle van die berg Hor af weg op pad na die ⁹Skelfsee om die land Edom om te trek; maar die siel van die volk het ¹⁰op die pad ¹¹ongeduldig geword.

En die volk het teen God en teen Moses gespreek: Waarom het U ons uit Egipte laat optrek om in die woestyn te sterwe? Want daar is geen brood en geen water nie, en ^aons siel walg van ¹²die ellendige kos.

Toe ^bstuur die HERE ¹³giftige slange onder die volk wat die volk gebyt het; en baie mense uit Israel het gesterwe.

En die volk het na Moses gekom en gesê: Ons het gesondig dat ons teen die HERE en teen u gespreek het. Bid tot die HERE, dat Hy die slange van ons wegneem. En Moses het vir die volk gebid.

Daarop sê die HERE aan Moses: Maak vir jou ¹⁴’n giftige slang en sit dit op ’n ¹⁵paal; dan sal ^celkeen wat gebyt is en daarna kyk, ¹⁶lewe.

^dToe het Moses ’n koperslang gemaak en dit op ’n paal gesit: en as ’n slang iemand gebyt het en hy kyk na die koperslang, het hy in die lewe gebly.

^eEn die kinders van Israel het weggetrek en laer opgeslaan in Obot.

Voortsetting van die reis. Oorwinning oor Sihon en Og.

DAARNA het hulle weggetrek van Obot af en laer opgeslaan in ¹⁷Ijje-Haäbárim in die woestyn wat oostelik aan Moab vas lê.

Daarvandaan het hulle weggetrek en laer opgeslaan by die spruit Sered.

Daarvandaan het hulle weggetrek en laer opgeslaan ¹⁸oorkant die Arnon wat in die woestyn is en uit die grondgebied van die Amoriete kom; ^fwant die Arnon is die grens van Moab, tussen Moab en die Amoriete.

Daarom ¹⁹word gesê in die ²⁰Boek van die ²¹Oorloë van die HERE: ²²Waheb in ²³Sufa en die spruite, die Arnon,

en die hang van die spruite wat na die streek van ²⁴Ar afloop en ²⁵leun teen die grondgebied van Moab.

En daarvandaan het hulle na Beër getrek. Dit is die put waarvan die HERE aan Moses gesê het: Laat die volk bymekaarkom, dat Ek vir hulle water kan gee.

Toe het Israel ²⁶hierdie lied gesing: Spring op, o put! ²⁷Besing hom!

o Put wat die vorste gegrawe het, wat die edeles van die volk gedelf het, met ²⁸die septer, ²⁹met hulle stawe! — En uit die woestyn uit na Mattána toe;

en van Mattána na Naháliël; en van Naháliël na Bamot;

en van Bamot na die dal wat ³⁰in die veld van Moab lê, by die top van Pisga, en oor ³¹die wildernis afkyk.

^gEn Israel het boodskappers gestuur na Sihon, die koning van die Amoriete, en gesê:

Laat my deur jou land trek. ^hOns sal nie wegdraai in die lande of in die wingerde nie; ons sal die water van die putte nie drink nie; ons sal die koningsweg hou tot ons deur jou grondgebied getrek het.

ⁱMaar Sihon het Israel nie toegelaat om deur sy grondgebied te trek nie; maar Sihon het al sy manskappe versamel en uitgetrek na die woestyn, Israel tegemoet; en toe hy by ³²Jahas kom, het hy teen Israel geveg.

^kMaar Israel het hom verslaan met die ³³skerpte van die swaard en ^lsy land in besit geneem van die ³⁴Arnon af tot by die ³⁴Jabbok, ^mtot by die kinders van Ammon; ³⁵want die grens van die kinders van Ammon was sterk.

ⁿSo het Israel dan al hierdie stede ingeneem, en Israel het gewoon in al die stede van die Amoriete, in Hesbon en in al sy ³⁶onderhorige plekke.

Want Hesbon was die stad van Sihon, die koning van die Amoriete; hy het naamlik oorlog gevoer ³⁷teen die vorige koning van die Moabiete en het dié se hele land tot by die Arnon uit sy hand geruk.

Daarom sê die spreukdigters: Kom na Hesbon toe! Laat die stad van Sihon ³⁸gebou en bevestig word!

Want ³⁹’n vuur het uitgegaan uit Hesbon, ’n vlam uit die vesting van Sihon; dit het ⁴⁰Ar van die Moabiete verteer, ⁴¹die bewoners van die hoogtes van Arnon.

Wee jou, Moab! Jy is verlore, ⁴²volk van ^oKamos! ⁴³Hy het ⁴⁴sy seuns prysgegee as ⁴⁵vlugtelinge, en sy dogters in gevangenskap, aan Sihon, die koning van die Amoriete.

Toe het ons hulle ⁴⁶beskiet; verlore was Hesbon tot by ⁴⁷Dibon; en ons het verwoes tot by Nofag, ⁴⁸met vuur tot by ⁴⁹Medéba.

So het Israel dan gewoon in die land van die Amoriete.

Daarna het Moses gestuur om ⁵⁰Jaéser te bespied, en hulle het sy ⁵¹onderhorige plekke ingeneem, en hy het die Amoriete wat daar was, uit hulle besitting verdrywe.

Toe het hulle gedraai en in die rigting van ⁵²Basan opgetrek. ^pEn ⁵³Og, die koning van Basan, hy en al sy manskappe het hulle tegemoetgetrek na ⁵⁴Edréï om te veg.

Daarop sê die HERE vir Moses: Wees nie bevrees vir hom nie, want Ek het hom en sy hele volk en sy land in jou hand gegee; en ^qjy moet met hom doen soos jy gedoen het met Sihon, die koning van die Amoriete, wat in Hesbon gewoon het.

En hulle het ^rhom verslaan en sy seuns en sy hele volk, totdat daar ⁵⁵niemand van hom oor was wat vrygeraak het nie; en hulle het ⁵⁶sy land in besit geneem.

Die waters van Mériba.

EN toe die kinders van Israel, die hele vergadering, in die woestyn Sin kom, in die ¹eerste maand, het die volk in ²Kades gebly. En ³Mirjam het daar gesterwe en is daar begrawe.

En daar was geen water vir die vergadering nie. Toe het hulle teen Moses en Aäron saamgekom.

En die volk het met Moses getwis, en hulle het gespreek en gesê: ⁴Ag, het ons tog maar gesterwe toe ^aons broers voor die aangesig van die HERE gesterf het!

En waarom het julle die vergadering van die HERE in hierdie woestyn gebring, dat ons en ons vee daar sou sterwe?

En waarom het julle ons uit Egipte laat optrek om ons ⁵in hierdie slegte plek te bring? Dit is geen plek van graan of van vye of van wingerdstokke of van granate nie; ook is daar geen water om te drink nie.

Daarop gaan Moses en Aäron ⁶van die vergadering af weg na die ingang van die tent van samekoms, en ⁷hulle het op hul aangesig geval; toe verskyn die ⁸heerlikheid van die HERE aan hulle.

En die HERE het met Moses gespreek en gesê:

Neem ⁹die staf en laat die vergadering byeenkom, jy en jou broer Aäron, en spreek julle die rots aan voor hulle oë; dan sal hy sy water gee. ^bSo moet jy dan vir hulle water uit die rots laat vloei en die vergadering en hulle vee laat drink.

Toe neem Moses die staf ¹⁰voor die aangesig van die HERE weg soos Hy hom beveel het.

En Moses en Aäron het die vergadering voor die rots laat byeenkom, ^cen ¹¹hy het vir ¹²hulle gesê: Hoor tog, julle wederstrewiges, ^13dmoet ons vir julle water uit hierdie rots laat vloei?

Daarop tel Moses sy hand op en hy slaan die ¹⁴rots ¹⁵twee maal met sy staf; ^een daar het baie water uitgekom, ^fsodat die vergadering gedrink het en hulle vee.

Toe sê die HERE vir Moses en Aäron: ^gOmdat julle in ¹⁶My nie geglo het ¹⁷om My voor die oë van die kinders van Israel te heilig nie, ¹⁸daarom sal julle hierdie vergadering nie in die land inbring wat Ek aan hulle gegee het nie.

Dit is die waters van ¹⁹Mériba waar die kinders van Israel ²⁰met die HERE getwis het en Hy Hom onder ²¹hulle as die Heilige laat ken het.

Daarna het Moses uit Kades boodskappers na die koning van ²²Edom gestuur: ^hSo sê jou ²²broer Israel: Jy weet self al die moeilikheid ²³wat ons oorgekom het.

Ons vaders het na Egipte afgetrek, en ons het ²⁴baie dae in Egipte gewoon, en die Egiptenaars het ons en ons vaders sleg behandel.

Toe ⁱhet ons die HERE aangeroep, en Hy het ons stem gehoor: Hy het ^k’n Engel gestuur en ons uit Egipte uitgelei. Hier is ons nou in Kades, ’n stad op die grens van jou grondgebied.

Laat ons tog deur ²⁵jou land trek: ons sal nie deur lande of wingerde trek nie en die water uit die putte nie ²⁶drink nie; ons sal die ²⁷koningsweg hou; ons sal nie regs of links uitdraai nie, totdat ons deur jou grondgebied getrek het.

Maar Edom antwoord ²⁸hom: Jy sal ²⁹deur my nie trek nie, anders sal ek jou ³⁰met die swaard tegemoettrek.

Toe sê die kinders van Israel vir hom: Ons sal met die grootpad trek, en as ons van jou water drink, ek en my vee, ³¹gee ek die prys daarvoor. Laat my net te voet deurtrek — verder niks nie.

Maar hy antwoord: Jy sal nie deurtrek nie. En Edom het uitgetrek hom tegemoet met baie manskappe en met ’n sterk hand.

So het Edom dan geweier om ³²Israel toe te laat om deur sy grondgebied te trek. ³³Daarop het ^lIsrael van hom af weggedraai.

Die dood van Aäron.

^mEN die kinders van Israel, die hele vergadering, het van Kades af weggetrek en by die berg Hor gekom.

En die HERE het met Moses en Aäron by die berg Hor, op die grens van die land Edom, gespreek en gesê:

³⁴Aäron sal by sy volksgenote versamel word, want hy mag nie kom in die land wat Ek aan die kinders van Israel gegee het nie, omdat julle teen my ³⁵bevel wederstrewig was by die waters van Mériba.

ⁿNeem Aäron en sy seun Eleásar, en laat hulle op die berg Hor opklim;

en trek Aäron ³⁶se klere uit en trek dit sy seun Eleásar aan; en Aäron ³⁷sal daar by sy volksgenote versamel word en sterwe.

Toe het Moses gedoen soos die HERE beveel het: ³⁸hulle het op die berg Hor geklim voor die oë van die hele vergadering.

En Moses het Aäron se klere uitgetrek en dit sy seun Eleásar aangetrek. ^oEn Aäron het daar gesterwe op die top van die berg, maar Moses en Eleásar het van die berg afgeklim.

En toe die hele vergadering ³⁹sien dat ⁴⁰Aäron gesterf het, het die hele huis van Israel Aäron ⁴¹beween ⁴²dertig dae lank.

Die verbranding van ’n rooi koei en die reinigingswater.

VERDER het die HERE met Moses en Aäron gespreek en gesê:

Dit is die wetsinsetting wat die HERE beveel het deur te sê: Spreek met die kinders van Israel dat hulle vir jou ’n rooi koei sonder gebrek ¹bring waar ²geen liggaamsgebrek aan is, waarop geen juk ³gekom het nie.

En julle moet haar aan die priester Eleásar gee, en hulle moet haar ^a4buitekant die laer uitbring en voor hom slag.

En die priester Eleásar moet van haar ^bbloed met sy vinger neem en van haar bloed sewe maal in die rigting van die voorkant van die tent van samekoms sprinkel.

Daarna moet hulle die koei voor sy oë verbrand; ^chaar vel en haar vleis en haar bloed, saam met haar mis, moet hulle verbrand.

En die priester moet sederhout en hisop en skarlakendraad neem en dit binne-in die brand van die koei gooi.

Dan moet die priester sy klere was en sy liggaam in die water bad, en daarna mag hy in die laer kom; en die priester sal tot die aand toe onrein wees.

Ook die een wat haar verbrand het, moet sy klere in die water was en sy liggaam in die water bad, en hy sal tot die aand toe onrein wees.

En ’n rein man moet die as van die koei bymekaarmaak en buitekant die laer op ’n rein plek neersit, en dit moet vir die vergadering van die kinders van Israel bewaar word vir die ⁵reinigingswater: dit is ’n ⁶sondoffer.

En die een wat die as van die koei bymekaargemaak het, moet sy klere was en sal tot die aand toe onrein wees. En dit moet vir die kinders van Israel en vir die vreemdeling wat onder hulle vertoef, ’n ewige insetting wees.

^dDie een wat aan ’n dooie, ⁷enige lyk van ’n mens, raak, hy sal sewe dae lank onrein wees.

Op die derde dag en op die sewende dag moet hy hom ⁸daarmee ontsondig — dan sal hy rein wees; maar as hy hom op die derde dag en op die sewende dag nie ontsondig nie, sal hy nie rein wees nie.

Elkeen wat aan ’n dooie raak, aan die lyk van ’n mens wat gesterf het, en hom nie ontsondig nie, ⁹verontreinig die tabernakel van die HERE, en ¹⁰dié siel moet uit Israel ¹¹uitgeroei word. Omdat geen reinigingswater op hom uitgegooi is nie, sal hy onrein wees; sy onreinheid ¹²is nog aan hom.

Dit is die wet: As iemand ¹³in ’n tent sterwe, sal elkeen wat in die tent kom en al wat in die tent is, sewe dae lank onrein wees.

Ook al die oop goed wat nie met ’n ¹⁴deksel ¹⁵toegebind word nie, is onrein.

En elkeen wat in die oop veld aan iemand raak wat deur die swaard verslaan is, of aan ’n dooie of aan ’n mens se doodsbeen of aan ’n graf, sal sewe dae lank onrein wees.

¹⁶Vir die onreine moet hulle dan van die ¹⁷as neem van die ¹⁸sondoffer wat verbrand is, en daar ¹⁹vars water in ’n pot op gooi;

en ’n rein man moet ^ehisop neem en dit in die water insteek en op die tent sprinkel en op al die goed en op die persone wat daar gewees het; ook op hom wat aan ’n doodsbeen of aan een wat verslaan is, of aan ’n dooie of aan ’n graf geraak het.

En die reine moet die onreine op die derde en op die sewende dag besprinkel en hom op die sewende dag ontsondig. Dan moet hy sy klere was en hom in die water bad, en in die aand sal hy rein wees.

Maar as iemand onrein word en hom nie ontsondig nie, dan moet ²⁰dié siel uitgeroei word uit die vergadering, want hy het die ²¹heiligdom van die HERE verontreinig: reinigingswater is op hom nie uitgegooi nie, hy is onrein.

En dit moet vir hulle ’n ewige insetting wees. En die een wat die reinigingswater sprinkel, moet sy klere was; en die een wat aan die reinigingswater raak, sal tot die aand toe onrein wees.

Ja, alles waar die onreine aan raak, sal onrein wees; en die persoon wat aan ²²hom raak, sal tot die aand toe onrein wees.

Werk van die priesters en die Leviete; voorsiening in hulle onderhoud.

EN die HERE het vir Aäron ¹gesê: Jy en jou seuns en die huis van jou vader saam met jou moet die ²ongeregtigheid met betrekking tot die heiligdom dra; en jy en jou seuns saam met jou moet ³die ongeregtigheid met betrekking tot julle priesteramp dra.

En laat ook jou broers, die stam van Levi, die stam van jou vader, saam met jou nader kom, dat hulle by jou kan aansluit en jou dien, terwyl jy en jou seuns saam met jou voor die tent van die ⁴Getuienis is.

En hulle moet jou diens waarneem en die diens van die hele tent; maar naby die voorwerpe van die heiligdom en naby die altaar mag hulle nie kom nie, dat hulle nie sterwe, ⁵hulle sowel as julle nie.

Maar hulle moet by jou aansluit en die diens van die tent van samekoms waarneem: al die dienswerk van die tent; en ⁶’n onbevoegde mag nie na julle toe aankom nie.

En julle moet die diens van die heiligdom en die diens van die altaar waarneem, sodat daar verder geen ⁷toorn oor die kinders van Israel kom nie.

Want Ek self het ^ajulle broers, die Leviete, onder die kinders van Israel uit geneem as ⁸’n geskenk vir julle, mense wat ⁹aan die HERE gegee is om die dienswerk van die tent van samekoms te verrig.

Maar jy en jou seuns saam met jou moet julle priesteramp waarneem met betrekking tot al die sake van die altaar en van wat binnekant die ¹⁰voorhangsel is, en julle moet daar diens verrig. As ¹¹’n dienswerk wat geskenk word, gee Ek julle die priesteramp; en die ¹²onbevoegde wat naby kom, moet gedood word.

Verder het die HERE met Aäron gespreek: Ek self het jou die diens van my ¹³offergawes gegee; wat betref al die ¹⁴heilige gawes van die kinders van Israel, aan jou gee Ek dit ¹⁵as aandeel en aan jou seuns as ¹⁶ewige insetting.

Van die ¹⁷hoogheilige gawes, met uitsondering van wat ¹⁸verbrand word, moet dít joue wees: al hulle offers, naamlik elke spysoffer en elke sondoffer en elke skuldoffer van hulle, wat hulle My bring — as ¹⁹iets hoogheiligs moet dit vir jou en jou seuns wees.

In ’n ²⁰hoogheilige plek moet jy dit eet; almal wat manlik is, mag dit eet; heilig moet dit vir jou wees.

Dit moet ook joue wees: die offergawe van hulle geskenke, van al die beweegoffers van die kinders van Israel; ^bEk gee dit aan jou en jou seuns en jou dogters saam met jou as ’n ewige insetting. Elkeen wat rein is in jou huis, mag dit eet.

²¹Al die beste van die olie en al die beste van die mos en die koring, die eerste daarvan wat hulle aan die HERE gee, dit gee Ek aan jou.

Die eerstelinge van alles wat in hulle land is, wat hulle aan die HERE bring, moet joue wees. Elkeen wat rein is in jou huis, mag dit eet.

^cAlles wat ²²onder die ban is in Israel, moet joue wees.

Alles wat die ^dmoederskoot ²³open — alle vlees wat hulle vir die HERE aanbring, mense en diere — moet joue wees; maar die eersgeborenes van mense moet jy ²⁴sekerlik loskoop; ook moet jy die eersgeborenes van onrein diere loskoop.

En wat die loskoping daarvan aangaan: vanaf ’n maand ²⁵oud moet jy loskoop, volgens jou ²⁶skatting, vir ²⁷’n geldsom van vyf sikkels volgens die ²⁸sikkel van die heiligdom; ^edit is twintig ²⁹gera.

Maar die eersgeborene van ’n bees of die eersgeborene van ’n skaap of die eersgeborene van ’n bok moet jy nie loskoop nie; ³⁰heilig is hulle; hulle bloed moet jy uitgooi teen die altaar en hulle vet aan die brand steek as ’n vuuroffer van lieflike geur aan die HERE.

En hulle vleis moet joue wees; soos die ³¹bors van die beweegoffer en die ³²regterboud moet dit joue wees.

Al die offergawes van die heilige dinge wat die kinders van Israel aan die HERE afgee, gee Ek aan jou en jou seuns en jou dogters saam met jou ³³as ’n ewige insetting. Dit is ’n ewige ³⁴soutverbond voor die aangesig van die HERE, vir jou en jou nageslag saam met jou.

Ook het die HERE vir Aäron gesê: Jy sal in hulle land nie erwe nie, en jy sal geen deel onder hulle hê nie. ^fEk is jou ³⁵deel en jou erfenis onder die kinders van Israel.

³⁶En kyk, Ek gee aan die kinders van Levi al die ³⁷tiendes in Israel as erfdeel vir hulle dienswerk wat hulle verrig, die dienswerk van die tent van samekoms.

En die kinders van Israel moet nie meer nader kom na die tent van samekoms ³⁸om sonde op hulle te laai sodat hulle ³⁹sterwe nie.

Maar die ⁴⁰Leviete, dié moet die dienswerk by die tent van samekoms verrig, en hulle moet ⁴¹hul ongeregtigheid dra — ’n ewige insetting in julle geslagte. En onder die kinders van Israel moet hulle geen erfdeel kry nie.

Want die tiendes van die kinders van Israel wat hulle aan die HERE as offergawe afgee, gee Ek aan die Leviete as erfdeel. Daarom het Ek aangaande hulle gesê: Hulle moet onder die kinders van Israel geen erfdeel kry nie.

En die HERE het met Moses gespreek en gesê:

Jy moet ook met die Leviete spreek en aan hulle sê: As julle van die kinders van Israel die tiendes neem wat Ek aan julle van hulle as jul erfdeel gegee het, moet julle daarvan ’n offergawe aan die HERE afgee, ’n tiende van die tiende.

En julle offergawe sal vir julle gereken word ⁴²soos koring van die dorsvloer af en soos die volle opbrings uit die ⁴³parskuip.

Só moet julle ook ’n offergawe aan die HERE afgee van al julle tiendes wat julle van die kinders van Israel neem, en julle moet daarvan die offergawe aan die HERE aan die priester Aäron gee.

Van al jul ⁴⁴gawes moet julle die ⁴⁵hele offergawe aan die HERE afgee, van al ⁴⁶die beste daarvan, as ⁴⁷die heilige gawe wat daarvan moet afgaan.

Jy moet dan vir hulle sê: As julle die beste daarvan afgee, sal dit vir die Leviete gereken word ⁴⁸as opbrings van die dorsvloer en as opbrings van die parskuip.

En julle mag dit op enige plek eet, julle en jul huisgesin; want dit is vir julle ’n loon vir jul dienswerk by die tent van samekoms.

En julle sal daarby geen sonde op julle ⁴⁹laai as julle die ⁵⁰beste deel daarvan afgee nie; en julle mag die heilige gawes van die kinders van Israel nie ontheilig nie, sodat julle nie sterwe nie.

Die staf van Aäron.

DAARNA het die HERE met Moses gespreek en gesê:

Spreek met die kinders van Israel en ¹neem van hulle vir elke stam ’n staf, van al hulle ²owerstes volgens hulle stamme, twaalf stawe; elkeen se naam moet jy skrywe op sy staf.

En Aäron se naam moet jy skrywe op die staf van Levi; want een staf moet daar wees vir hulle ³stamhoof.

En jy moet hulle wegsit in die tent van samekoms voor die ⁴Getuienis ^awaar Ek ⁵met julle saamkom.

En die staf van die man wat Ek ⁶uitkies, sal ⁷bloei; en Ek sal die murmureringe van die kinders van Israel wat hulle teen ⁸julle murmureer, stilmaak ⁹teenoor My.

Daarop het Moses met die kinders van Israel gespreek; en al hulle owerstes het hom ¹⁰’n staf gegee, vir elke owerste een volgens hulle stamme, twaalf stawe. Aäron se staf was ook ¹¹onder hulle stawe.

En Moses het die stawe voor die ¹²aangesig van die HERE in die tent van die Getuienis neergesit.

En toe Moses die volgende dag in die tent van die Getuienis ingaan, kyk, daar het die staf van Aäron, vir die huis van Levi, gebloei: dit het bloeisels laat uitspruit en blomme laat oopgaan en ¹³amandels laat ryp word!

Toe bring Moses al die stawe ¹⁴wat voor die aangesig van die HERE was, na al die kinders van Israel toe uit; en hulle het dit gesien en elkeen sy staf geneem.

Daarop het die HERE vir Moses gesê: ^bBring die staf van Aäron terug voor die Getuienis om dit te bewaar as teken vir die ¹⁵wederstrewiges, en ¹⁶bevry My eindelik van hulle murmureringe, dat hulle nie sterwe nie.

En Moses het dit gedoen; soos die HERE hom beveel het, so het hy gedoen.

Toe het die kinders van Israel met Moses gespreek en gesê: Kyk, ons ¹⁷sterwe, ons vergaan, ons almal vergaan!

Elkeen wat ¹⁸enigsins nader kom na die tabernakel van die HERE, sal sterwe. ¹⁹Is ons dan geheel en al daarvoor bestemd om weg te sterwe?

Korag, Datan en Abíram maak oproer teen Moses en Aäron.

EN ^1aKorag, die seun van Jishar, die seun van Kehat, die seun van Levi, saam met Datan en Abíram, seuns van Elíab, en ²On, die seun van Pelet, ³seuns van Ruben, het manne geneem,

en hulle ⁴het opgestaan voor die oë van Moses saam met tweehonderd-en-vyftig man uit die kinders van Israel, ⁵owerstes van die vergadering, manne ⁶wat opgeroep was vir die volksvergadering, ⁷manne van naam.

En hulle het bymekaargekom teen Moses en Aäron en aan hulle gesê: ⁸Dit is nou genoeg; want die hele vergadering, hulle almal, is heilig; en die HERE is in hulle midde! Waarom verhef ⁹julle jul dan oor die vergadering van die HERE?

Toe Moses dit hoor, het hy op sy aangesig ¹⁰geval;

en hy het met Korag en sy hele ¹¹bende ¹²gespreek en gesê: Môre vroeg, dan sal die HERE bekend maak ¹³wie Hom toebehoort en wie die heilige is, en wie Hy na Hom laat nader kom: wie Hy ¹⁴uitkies, sal Hy na Hom laat nader kom.

Doen dit: Neem vir julle vuurpanne, Korag en sy hele bende,

en gooi daar ¹⁵môre vuur in en lê daar reukwerk op voor die aangesig van die HERE; dan sal die man wat die HERE uitkies, die heilige wees. ¹⁶Dit is nou genoeg, kinders van Levi!

Verder het Moses vir Korag gesê: Luister tog, kinders van Levi!

Is dit julle nie genoeg dat die God van Israel julle uit die vergadering van Israel afgeskei het om julle na Hom te ¹⁷laat nader kom, om die dienswerk van die HERE se tabernakel te verrig en te staan voor die vergadering om hulle te dien nie,

en Hy jou laat nader kom het en al jou broers, die kinders van Levi, saam met jou — dat julle nou ook die priesteramp begeer?

Daarom, jy en jou hele bende is mense wat teen die HERE vergader; want Aäron, wat is hy, dat julle teen hom murmureer?

En Moses het gestuur om Datan en Abíram, die seuns van Elíab, ¹⁸te laat roep; maar hulle ¹⁹het gesê: Ons sal nie opkom nie.

Is dit nie genoeg dat jy ons uit ’n ²⁰land wat oorloop van melk en heuning laat optrek het om ons in die woestyn om te bring, dat jy ook ²¹gedurig oor ons die baas wil speel nie?

Ook het jy ons nie gebring in ’n land ²²wat oorloop van melk en heuning en aan ons geen lande en wingerde as erfdeel gegee nie. Wil jy die ²³oë van hierdie manne uitgrawe? Ons sal nie opkom nie.

Toe ²⁴het Moses baie kwaad geword, en hy het aan die HERE gesê: ²⁵Sien hulle offer nie aan nie. ^bEk het nie ²⁶een esel van hulle geneem en nie een van hulle kwaad aangedoen nie.

Verder het Moses vir Korag gesê: Jy en jou hele bende, sorg dat julle môre voor die aangesig van die HERE is, jy en hulle en Aäron.

En neem julle elkeen sy vuurpan en gooi daar reukwerk op, en bring voor die aangesig van die HERE elkeen sy vuurpan, tweehonderd-en-vyftig vuurpanne, ook jy en Aäron elkeen sy vuurpan.

Toe het hulle elkeen sy vuurpan geneem en daar vuur op gegooi en reukwerk op gelê; en hulle het gaan staan by die ingang van die tent van samekoms, ook Moses en Aäron.

En Korag het die hele vergadering teen ²⁷hulle bymekaar laat kom by die ingang van die tent van samekoms. Toe verskyn die ²⁸heerlikheid van die HERE aan die hele vergadering.

En die HERE het met Moses en Aäron gespreek en gesê:

Skei julle af van hierdie vergadering, en Ek sal hulle in ’n ²⁹oomblik verteer.

Maar hulle het op hul aangesig geval en gesê: o God, God ^cvan die ³⁰geeste van alle ³¹vlees! Sal ³²een man sondig en U op die hele vergadering toornig word?

En die Here het met Moses gespreek en gesê:

Spreek met die vergadering en sê: Maak dat julle wegkom rondom die woning van Korag, Datan en Abíram!

Toe het Moses opgestaan en na Datan en Abíram gegaan, en die oudstes van Israel het agter hom aan gegaan.

Daarop het hy die vergadering toegespreek en gesê: Verwyder julle tog van die tente van hierdie goddelose manne en raak nie aan iets wat aan hulle behoort nie, dat julle nie weens ³³al hulle sondes omkom nie.

En hulle het gemaak dat hulle wegkom rondom die woning van Korag, Datan en Abíram; maar Datan en Abíram het uitgekom en gaan staan by die deur van hulle tente ³⁴saam met hulle vroue en seuns en kindertjies.

Toe sê Moses: Hieraan sal julle weet dat die HERE my gestuur het om al hierdie werke te doen, ³⁵dat hulle nie uit my eie hart is nie:

as hierdie mense sterwe ³⁶soos alle mense sterwe en met die ³⁷besoeking van alle mense besoek word, ³⁸dan het die HERE my nie gestuur nie.

Maar as die HERE ³⁹iets nuuts skep en die grond sy mond oopmaak en hulle verslind met alles wat aan hulle behoort, en hulle lewendig na die ⁴⁰doderyk afdaal, dan sal julle weet dat hierdie manne die HERE verag het.

En toe hy al hierdie woorde klaar gespreek het, skeur die grond wat onder hulle was,

en die aarde het sy mond oopgemaak en hulle ^dverslind saam met hul huisgesinne en ⁴¹al die mense wat aan Korag behoort het en al die goed.

So het hulle dan met ⁴²alles wat hulle s’n was, lewendig na die ⁴³doderyk afgedaal; en die aarde het hulle oordek, en hulle het omgekom uit die vergadering.

En die hele Israel wat rondom hulle was, het gevlug vir hulle geroep; want hulle het gesê: Dalk verslind die aarde ons!

Toe het ’n vuur van die HERE uitgegaan en die ⁴⁴tweehonderd-en-vyftig man verteer wat die reukwerk gebring het.

En die HERE het met Moses gespreek en gesê:

Sê aan Eleásar, die seun van die priester Aäron, dat hy die vuurpanne uit die brand moet wegneem en die vuur ⁴⁵ver weg moet strooi; want ⁴⁶hulle is heilig —

naamlik die vuurpanne van die ⁴⁷wat gesondig het ten koste van hulle lewe; en daarvan moet ⁴⁸dun plate geslaan word as ’n oortreksel vir die altaar. Want hulle het dié voor die aangesig van die HERE gebring — daarom is hulle heilig; en hulle sal vir die kinders van Israel ’n ⁴⁹teken wees.

Toe het die priester Eleásar die kopervuurpanne geneem wat die mense wat verbrand is, gebring het, en hulle het dit plat geslaan as ’n oortreksel vir die altaar —

’n aandenking vir die kinders van Israel, sodat ’n onbevoegde wat nie uit die nageslag van Aäron is nie, nie sal nader kom om reukwerk voor die aangesig van die HERE aan die brand te steek nie; sodat hy nie ⁵⁰word soos Korag en sy bende nie, soos die HERE aan ⁵¹hom deur die ⁵²diens van Moses ⁵³gesê het.

Maar die volgende dag het die hele vergadering van die kinders van Israel teen Moses en Aäron gemurmureer en gesê: Júlle het die volk van die HERE gedood.

En terwyl die vergadering teen Moses en Aäron bymekaarkom, het hulle hul na die tent van samekoms gedraai, en meteens het die ⁵⁴wolk dit oordek en die heerlikheid van die HERE het verskyn.

En toe Moses en Aäron tot voor die tent van samekoms kom,

het die HERE met Moses gespreek en gesê:

⁵⁵Trek julle terug uit hierdie vergadering, dat Ek hulle in ’n oomblik kan verteer. Toe val ⁵⁶hulle op hul aangesig,

en Moses sê vir Aäron: Neem die vuurpan en gooi vuur van die altaar daarin en lê reukwerk daarop, en bring dit gou na die vergadering en ⁵⁷doen versoening vir hulle; want die ⁵⁸toorn het van die HERE se aangesig uitgegaan, die plaag het begin!

Toe neem Aäron dit soos Moses gespreek het en hardloop onder die vergadering in, en kyk, die plaag het al onder die volk begin! En hy het die reukwerk daarop gelê en versoening gedoen vir die volk.

En terwyl hy tussen die dooies en die lewendes staan, het die plaag ⁵⁹opgehou.

En die wat deur die plaag gesterf het, was veertienduisend-sewehonderd, buiten die wat gesterf het om ⁶⁰Korag se ontwil.

Daarop gaan Aäron na Moses terug by die ingang van die tent van samekoms; en die plaag is gestuit.

Wette met betrekking tot die offerandes.

DAARNA het die HERE met Moses gespreek en gesê:

Spreek met die kinders van Israel en sê vir hulle: As julle in die ¹land van julle inwoning kom wat Ek aan julle gee,

en julle ’n vuuroffer aan die HERE wil berei, ’n brandoffer of slagoffer — ^a2deur ’n besondere gelofte te volbring of as vrywillige offer of by julle ³feestye — om vir die HERE ^b’n lieflike geur van beeste of van kleinvee te berei,

dan moet die een wat sy offer aan die HERE bring, ^cas spysoffer bring ’n ⁴tiende van ’n efa fynmeel, gemeng met ’n ⁵kwart-hin olie;

en wyn vir die drankoffer, ’n kwart-hin, moet jy berei by die brandoffer of vir die slagoffer, vir elke lam.

Of vir ’n ram moet jy as spysoffer berei twee-tiendes van ’n efa fynmeel, met ’n derde van ’n hin olie gemeng.

En ’n derde van ’n hin wyn vir die drankoffer moet jy as lieflike geur aan die HERE bring.

En as jy ’n ⁶jong bul as brandoffer of slagoffer berei, deur ’n besondere gelofte te volbring of as dankoffer aan die HERE,

moet ⁷hy by die jong bul as spysoffer bring drie-tiendes van ’n efa fynmeel met ’n half-hin olie gemeng.

En vir die drankoffer moet jy ’n half-hin wyn bring, as vuuroffer van lieflike geur aan die HERE.

So moet gedoen word by elke bees of by elke ram of by ’n lam van die skape of van die bokke.

Volgens die getal wat julle berei — so moet julle doen by elkeen volgens hulle getal.

Elke kind van die land moet hierdie dinge op dieselfde manier doen, om ’n vuuroffer van lieflike geur aan die HERE te bring.

En as ’n ⁸vreemdeling by julle vertoef, of hy wat vir geslagte ⁹onder julle is, en ’n vuuroffer van lieflike geur vir die HERE berei — soos julle doen, so moet hy doen.

Wat die vergadering aangaan, een en dieselfde insetting geld vir julle ^den vir die vreemdeling wat by julle vertoef. ¹⁰’n Ewige insetting in julle geslagte is dit: ¹¹soos julle, so moet die vreemdeling voor die aangesig van die HERE wees.

Een wet en een reg moet geld vir julle en vir die vreemdeling wat by julle vertoef.

Verder het die HERE met Moses gespreek en gesê:

Spreek met die kinders van Israel en sê vir hulle: As julle in die land kom waarheen Ek julle bring,

moet julle, as julle van die brood van die land eet, ’n offergawe aan die HERE afgee.

As eersteling van julle growwe meel moet julle ’n koek as offergawe afgee; ¹²net soos die offergawe van die dorsvloer, so moet julle dit afgee.

Van die eerstelinge van julle growwe meel moet julle ’n offergawe aan die HERE gee in julle geslagte.

Verder, as julle jul misgaan en nie al hierdie gebooie doen wat die HERE aan Moses meegedeel het nie —

alles wat die HERE julle deur Moses beveel het ¹³van die dag af dat die HERE dit beveel het en verder in julle geslagte —

dan moet die hele vergadering, as dit ¹⁴buiten wete van die ¹⁵vergadering, in swakheid ¹⁶gebeur het, een jong bul berei vir ’n brandoffer as lieflike geur aan die HERE, met die spysoffer en die drankoffer wat volgens voorskrif daarby behoort; en een bokram as sondoffer.

En die priester moet versoening doen vir die ¹⁷hele vergadering van die kinders van Israel, en dit sal hulle vergewe word; want ’n swakheid was dit, en húlle het hul offer as vuuroffer aan die HERE en hul sondoffer, weens hulle swakheid, voor die aangesig van die HERE gebring.

Dit sal dan die hele vergadering van die kinders van Israel vergewe word, ook die vreemdeling wat onder hulle vertoef; want dit het die hele volk deur swakheid oorgekom.

^eEn as ’n enkele ¹⁸siel in swakheid sondig, moet dié ’n ¹⁹jaaroud bokooi as sondoffer bring.

En die priester moet versoening doen vir die siel wat hom misgaan het, weens sy sonde in swakheid voor die aangesig van die HERE begaan, om vir hom versoening te doen; en dit sal hom vergewe word.

Wat die kind van die land onder die kinders van Israel aangaan en die vreemdeling wat onder hulle vertoef — een en dieselfde wet moet vir julle geld, vir hom wat in swakheid iets doen.

Maar die siel wat iets ²⁰moedswillig doen, van die kinders van die land of van die vreemdelinge, hy versmaad die HERE; en dié siel moet ²¹uitgeroei word onder sy volk uit.

Want die woord van die HERE het hy verag en sy gebod verbreek. Dié siel moet sekerlik uitgeroei word; sy ongeregtigheid ²²is op hom.

Straf van ’n sabbatskender.

EN toe die kinders van Israel in die woestyn was, het hulle ’n man gekry wat op die sabbatdag hout bymekaarmaak.

En die wat hom gekry het terwyl hy hout bymekaarmaak, het hom na Moses en Aäron en na die hele ²³vergadering gebring.

En ²⁴hulle het hom ^fin die gevangenis gesit, want dit was ²⁵nie beslis wat met hom gedoen moes word nie.

Toe sê die HERE vir Moses: Die man moet sekerlik gedood word; die hele vergadering moet hom buitekant die laer stenig.

Toe het die hele vergadering hom buitekant die laer uitgebring en hom gestenig, dat hy gesterf het, soos die HERE Moses beveel het.

Bevel om ’n teken aan die klere te maak.

EN die HERE het met Moses gespreek en gesê:

Spreek met die kinders van Israel en sê aan hulle, ^ghulle moet vir hulle ²⁶klossies maak aan die hoeke van hul klere, in hulle geslagte, en aan die hoekklossies ’n draad van pers stof vasbind.

En dit sal julle as klossies dien: as julle dit sien, moet julle aan al die gebooie van die HERE dink, dat julle dit doen en ²⁷nie jul hart en jul oë navolg waar julle agter aan hoereer nie,

sodat julle aan al my gebooie mag dink en dit doen, en aan julle God heilig mag wees.

Ek is die HERE julle God wat julle uit Egipteland uitgelei het om ²⁸vir julle ’n God te wees. Ek is die HERE julle God.

Omdat hulle na Egipte wil teruggaan, moet die Israeliete veertig jaar in die woestyn bly.

TOE ¹het die hele vergadering uitgeroep — hulle het hul stem verhef, en die volk het dié nag geween.

En al die kinders van Israel het gemurmureer ²teen Moses en teen Aäron, en die hele vergadering het aan hulle gesê: Ag, as ons maar in Egipteland gesterf het! Of as ons maar hier in die woestyn gesterf het!

En ³waarom bring die HERE ons na hierdie land om ⁴deur die swaard te val? Ons vroue en ons kinders ⁵sal ’n buit word. Sal dit nie beter vir ons wees om na Egipte terug te gaan nie?

En hulle sê ⁶vir mekaar: Laat ons ’n hoof ⁷aanstel en na Egipte teruggaan.

Toe het Moses en Aäron ⁸op hulle aangesig geval voor die hele vergadering van die gemeente van die kinders van Israel.

En Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefúnne, twee van die wat die land verken het, ⁹het hulle klere geskeur

en die hele vergadering van die kinders van Israel toegespreek en gesê: Die land wat ons deurgetrek het om dit te verken, is ’n ¹⁰buitengewoon goeie land.

¹¹As die HERE ’n welbehae in ons het, sal Hy ons in hierdie land inbring en dit aan ons gee, ’n land wat oorloop van melk en heuning.

Wees net nie teen die HERE opstandig nie, en wees julle ^anie bevrees vir die volk van die land nie, want ¹²hulle is ons spys. Hulle ¹³beskutting het van hulle gewyk, en ¹⁴die HERE is met ons. Wees nie bevrees vir hulle nie!

Toe sê die hele vergadering dat hulle gestenig moet word. Maar die ¹⁵heerlikheid van die HERE het in die tent van samekoms verskyn voor al die kinders van Israel.

Daarop het die HERE aan Moses gesê: Hoe lank sal hierdie volk My verag? En hoe lank sal hulle ¹⁶in My nie glo nie, ondanks al die tekens wat Ek onder hulle gedoen het?

Ek sal hulle met die pes tref en hulle ¹⁷uitroei; en Ek sal jou ’n groter en sterker nasie maak as hulle.

Toe het Moses aan die HERE gesê: ^bMaar ¹⁸die Egiptenaars het gehoor dat U deur u krag hierdie volk onder hulle uit laat optrek het

en dit aan die inwoners van hierdie land gesê. Hulle het gehoor dat U, HERE, in die midde van hierdie volk is; dat U, HERE, ¹⁹duidelik waarneembaar verskyn; dat u wolk oor hulle staan en ^cU in ’n wolkkolom voor hulle uit trek bedags en in ’n vuurkolom by nag.

As U nou hierdie volk ²⁰soos een man ombring, dan sal die nasies wat die ²¹tyding aangaande U gehoor het, spreek en sê:

^dOmdat die HERE hierdie volk nie kon inbring in die land wat Hy hulle met ’n eed beloof het nie, het Hy hulle in die woestyn omgebring.

Laat dan nou tog die ²²krag van die HERE groot word, soos U gespreek het deur te sê:

Die ^eHERE is ²³lankmoedig en groot van goedertierenheid, wat die ongeregtigheid en oortreding vergewe, maar nooit ²⁴ongestraf laat bly nie, wat die ongeregtigheid van die vaders ^25fbesoek aan die kinders, aan die ²⁶derde en aan die vierde geslag.

Vergeef tog die ongeregtigheid van hierdie volk na die grootheid van u goedertierenheid, en soos U hierdie volk van Egipte af tot hiertoe vergewe het.

Toe sê die HERE: Ek vergewe, volgens jou woord.

Maar so waar as Ek leef en die hele aarde van die HERE se ²⁷heerlikheid vol sal word,

al die manne wat my heerlikheid en my tekens gesien het wat Ek in Egipte en in die woestyn gedoen het, en My nou al ²⁸tien maal versoek het en na my stem nie geluister het nie,

²⁹hulle sal die land nie sien wat Ek aan hulle vaders met ’n eed beloof het nie, ^gja, almal wat My verag het, sal dit nie sien nie.

Maar ^h30my kneg Kaleb, omdat ’n ander gees in hom was ³¹en hy volhard het om My te volg — hom sal Ek bring in die land waarin hy gekom het, en sy geslag sal dit in besit neem.

Die Amalekiete en die Kanaäniete woon ³²in die laagte — draai môre weg en trek tog die woestyn in, op pad ³³na die ³⁴Skelfsee.

Daarna het die HERE met Moses en Aäron gespreek en gesê:

³⁵Hoe ⁱlank sal hierdie bose vergadering aanhou dat hulle teen My murmureer? Ek het die murmureringe van die kinders van Israel gehoor waarmee hulle teen My bly murmureer.

Sê vir hulle: ^kSo waar as Ek leef, spreek die HERE, waarlik, soos julle voor my ore ³⁶gespreek het, ³⁷so sal Ek aan julle doen.

Julle ^llyke sal in hierdie woestyn lê, naamlik al julle ³⁸geteldes, volgens julle volle getal, van twintig jaar oud en daarbo, julle wat teen My gemurmureer het.

Waarlik, júlle sal nie in die land kom waaroor Ek ³⁹my hand opgehef het om julle daarin te laat woon nie, ^mbehalwe Kaleb, die seun van Jefúnne, en Josua, die seun van Nun.

En julle kinders waarvan julle gesê het: Hulle sal ’n buit word — dié sal Ek inbring en dié sal die land leer ken wat julle verwerp het.

Maar júlle lyke sal in hierdie woestyn lê.

En julle kinders sal soos herders ⁴⁰rondtrek in die woestyn, ⁴¹veertig jaar lank, en sal so ⁴²die gevolge van julle hoerery dra totdat julle lyke in die woestyn verteer is.

Volgens die getal dae dat julle die land verken het, ⁿveertig dae, vir elke dag een jaar, moet julle jul ⁴³ongeregtighede dra, ⁴⁴veertig jaar lank, en ⁴⁵my teëstand gewaar word.

Ek, die HERE, het dit gespreek; waarlik, ⁴⁶dit sal Ek aan hierdie hele bose vergadering doen wat teen My bymekaargekom het. Hulle sal in hierdie woestyn omkom en daar sterwe.

En die manne wat Moses gestuur het om die land te verken en wat ná hulle terugkoms die hele vergadering teen hom laat murmureer het deur ’n slegte gerug aangaande die land te versprei,

die manne wat ’n slegte gerug aangaande die land versprei het, ^o47het gesterwe deur ’n ⁴⁸plaag ⁴⁹voor die aangesig van die HERE.

Maar van dié manne wat die land gaan verken het, het Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefúnne, in die lewe gebly.

En toe Moses hierdie woorde aan al die kinders van Israel gesê het, het die volk baie getreur

en die môre vroeg klaargemaak en op ⁵⁰die top van die berg geklim en gesê: Hier is ons, en ons wil optrek na die plek wat die HERE gesê het, want ⁵¹ons het gesondig.

Maar Moses het gesê: ^pWaarom oortree julle tog die ⁵²bevel van die HERE, aangesien dit tog nie sal geluk nie?

Moenie optrek nie, want die HERE is nie in ⁵³julle midde nie — anders word julle verslaan voor julle vyande.

Want die Amalekiete en die Kanaäniete is daar voor julle, en julle sal deur die swaard val; omdat julle van die HERE afvallig geword het, daarom sal die HERE nie met julle wees nie.

Nogtans ⁵⁴het hulle vermetel gehandel om op die top van die berg te klim; maar die verbondsark van die HERE en Moses het nie uit die laer gewyk nie.

Toe het die Amalekiete en die Kanaäniete wat in dié gebergte woonagtig was, afgekom en hulle verslaan en hulle verstrooi tot by ⁵⁵Horma.

Bevel om twaalf manne te stuur om Kanaän te bespied.

EN die HERE het ¹met Moses gespreek en gesê:

²Stuur vir jou manne uit, dat hulle die land Kanaän wat Ek aan die kinders van Israel sal gee, kan verken. Van elke vaderlike stam moet julle ³een man stuur, elkeen ’n owerste onder hulle.

En Moses het hulle uitgestuur uit die woestyn Paran, volgens ⁴die bevel van die HERE — hulle almal manne wat hoofde was van die kinders van Israel.

En dit is hulle name: Van die stam van Ruben: ⁵Sámmua, die seun van Sakkur.

Van die stam van Símeon: Safat, die seun van Hori.

Van die stam van Juda: Kaleb, die seun van Jefúnne.

Van die stam van Íssaskar: Jígeal, die seun van Josef.

Van die stam van Efraim: ⁶Hoséa, die seun van Nun.

Van die stam van Benjamin: Palti, die seun van Rafu.

Van die stam van Sébulon: Gáddiël, die seun van Sodi.

Van die stam van Josef, vir die stam van Manasse: Gaddi, die seun van Susi.

Van die stam van Dan: Ámmiël, die seun van Gemálli.

Van die stam van Aser: Setur, die seun van Mígael.

Van die stam van Náftali: Nagbi, die seun van Wofsi.

Van die stam van Gad: ⁷Géhuel, die seun van Magi.

Dit is die name ⁸van die manne wat Moses gestuur het ⁹om die land te verken; en Moses het Hoséa, die seun van Nun, Josua genoem.

En Moses het hulle gestuur om die land Kanaän te verken en vir hulle gesê: Trek hier ¹⁰in die Suidland op en beklim die gebergte.

En bekyk die land, hoe dit is, en die volk wat daarin woon, of dit sterk of swak, of dit min of baie is;

en hoe die land is waar hulle in woon, of dit goed of sleg is; en hoe die stede is waar hulle in woon, ¹¹laers of vestings;

ook hoe die land is, of dit vet of skraal is, of daar bome in is of nie; en ¹²wees dapper en bring van die vrugte van die land saam. Dit was toe ¹³die tyd van die eerste druiwe.

En hulle het opgetrek en die land verken van die woestyn ¹⁴Sin af tot by ¹⁵Rehob, na die ingang van ¹⁶Hammat —

hulle het in die Suidland opgetrek en tot by ¹⁷Hebron gekom; en daar was Ahíman, Sesai en Talmai, die kinders van die ¹⁸Enakiete. En Hebron is sewe jaar voor ¹⁹Soan in Egipte gebou.

Daarop het hulle tot by die ²⁰dal ²¹Eskol gekom en daar ’n rank met een tros druiwe afgesny, en twee het dit aan ’n draagstok gedra; ook van die granate en van die vye.

Dié plek het hulle die dal Eskol genoem ²²vanweë die tros wat die kinders van Israel daar afgesny het.

En ná verloop van veertig dae het hulle teruggekom van die land te verken.

En hulle het weggegaan en by Moses en Aäron en die hele vergadering van die kinders van Israel gekom in die woestyn ²³Paran, in ²⁴Kades, en aan hulle berig gebring, en aan die hele vergadering en hulle die vrugte van die land laat sien.

En hulle het ²⁵hom vertel en gesê: Ons het gekom in die land waarheen u ons gestuur het; en waarlik, ^adit loop oor ²⁶van melk en heuning, en dít is sy vrugte.

Maar die volk wat in die land woon, is ²⁷sterk, en die stede is versterk en baie groot; en ons het daar ook die kinders van die ²⁸Enakiete gesien.

Die ²⁹Amalekiete woon in die Suidland, maar die ³⁰Hetiete en Jebusiete en Amoriete woon in die gebergte, en die Kanaäniete woon by die see en aan ³¹die kant van die Jordaan.

Toe het ³²Kaleb die volk stil gemaak ³³teenoor Moses en gesê: Laat ons ³⁴gerus optrek en ³⁵dit in besit neem; want ons kan dit ³⁶sekerlik oorweldig.

Maar die manne ³⁷wat saam met hom opgetrek het, het gesê: Ons kan nie teen die volk optrek nie, want hulle is sterker as ons.

So het hulle dan slegte gerugte onder die kinders van Israel versprei oor die land wat hulle verken het, deur te sê: Die land wat ons deurgetrek het om dit te verken, is ’n land wat sy inwoners ³⁸verteer; en al die mense wat ons daarin gesien het, is ³⁹groot manne.

Ons het daar ook ⁴⁰die reuse gesien, die kinders van Enak, van die reuse afkomstig; en ons was soos sprinkane in ons oë; so was ons ook in hulle oë.

Mirjam en Aäron word opstandig teen Moses. God besoek Mirjam met melaatsheid.

EN ¹Mirjam en Aäron het teen Moses gespreek vanweë ²die Kusitiese vrou wat hy geneem het; want hy het ’n Kusitiese vrou geneem.

En hulle het gesê: Het die HERE dan maar alleen met Moses gespreek? Het Hy nie ook ³met ons gespreek nie? En die HERE het dit gehoor.

Maar die man Moses was ⁴baie sagmoedig, meer as al die mense op die aardbodem.

Toe het die HERE dadelik met Moses en Aäron en Mirjam gespreek: Julle drie, ⁵kom uit na die tent van samekoms! En hulle drie het uitgekom.

En die HERE het in ’n ⁶wolkkolom ⁷neergedaal en by die ingang van die tent gaan staan. Daarna het Hy Aäron en Mirjam geroep, en hulle twee het uitgekom.

Toe sê Hy: Hoor tog my woorde. As julle profeet van die HERE is, sal Ek deur ’n ⁸gesig My aan hom bekend maak, deur ’n ⁹droom sal Ek met hom spreek.

So is dit nie met my kneg Moses nie: ^ain my hele huis is hy getrou.

¹⁰Mond ^btot mond spreek Ek met hom, en ¹¹deur aanskouing en nie deur duister woorde nie; en hy sien die verskyning van die HERE. Waarom het julle dan nie gevrees om teen my kneg, teen Moses, te spreek nie?

En die toorn van die HERE het teen hulle ontvlam, en Hy het weggegaan.

En toe die wolk van die tent af weggetrek het, kyk, toe was Mirjam ¹²melaats, soos sneeu. En Aäron het Mirjam aangekyk en — sy was melaats!

Daarop sê Aäron vir Moses: Ag, my heer, lê tog nie op ons die sonde wat ons in ons dwaasheid begaan het nie.

Laat sy tog nie wees soos ’n ¹³dooie van wie se vleis, as hy uit sy moeder se skoot uitgaan, die helfte verteer is nie.

En Moses het die HERE aangeroep en gesê: o God, maak haar tog gesond!

Toe sê die HERE vir Moses: As haar vader ¹⁴net maar in haar gesig gespuug het, sou sy nie sewe dae lank beskaamd wees nie? ^cLaat sy sewe dae lank buitekant die laer opgesluit wees, en daarna mag sy ¹⁵opgeneem word.

En hulle het Mirjam sewe dae lank buitekant die laer opgesluit; en die volk het ¹⁶nie weggetrek voordat Mirjam opgeneem was nie.

Maar daarna het die volk van Háserot af weggetrek en in die woestyn ¹⁷Paran laer opgeslaan.

Die volk by Tabéra. Murmurering en straf.

EN^{1 a2}die volk het hulle voor die ore van die HERE beklaag dat dit sleg gaan. En toe die HERE dit hoor, het sy toorn ontvlam, ^ben ³die vuur van die HERE het onder hulle gebrand en het gewoed aan die kant van die laer.

Toe het die volk na Moses geroep, en Moses het tot die HERE gebid; en die vuur het doodgegaan.

Daarom het hulle die plek ⁴Tabéra genoem, omdat die vuur van die HERE onder hulle gebrand het.

Die volk murmureer by Kibrot-Hattáäwa. Die kwartels.

EN ^c5die gemengde bevolking wat onder hulle was, ⁶is met lus bevang. Toe het die kinders van Israel ook ⁷weer geween en gesê: ^dWie sal vir ons vleis gee om te eet?

Ons dink aan die visse wat ons in Egipte verniet kon eet, aan die komkommers en die waterlemoene en die prei en die uie en die knoffel.

Maar nou is ons ⁸siel ⁹dor; daar’s glad niks nie: ¹⁰net die manna is voor ons oë.

^eDie manna was soos koljandersaad, en ¹¹dit het gelyk na balsemgom.

Die volk het rondgeloop en dit versamel en in handmeule gemaal of in vysels gestamp, en hulle het dit in potte gekook en daarvan ¹²roosterkoeke gemaak. En die smaak daarvan was soos die ¹³smaak van oliekoeke.

En as die dou snags op die laer val, het die manna ook daarop geval.

Toe het Moses die volk, volgens hulle geslagte, elkeen by die deur van sy tent hoor ween; en die toorn van die HERE het grootliks ontvlam; ook ¹⁴was dit verkeerd in die oë van Moses.

En Moses sê aan die HERE: Waarom het U u kneg kwaad aangedoen en waarom het ek geen ¹⁵genade in u oë gevind nie, dat U die las van hierdie hele volk op my lê?

Het ék hierdie hele volk dan ontvang? Of het ék hulle ¹⁶gebaar, dat U vir my sê: Dra hulle aan jou bors soos ’n oppasser die suigling dra, na die land wat U aan hulle vaders met ’n eed beloof het?

Waarvandaan moet ek vleis kry om aan al hierdie volk te gee? Want hulle ween by my en sê: Gee vir ons vleis, dat ons kan eet.

Ek alleen kan hierdie ¹⁷hele volk nie dra nie, want dit is vir my te swaar.

En as U so met my wil handel, ¹⁸slaan my dan maar liewer dood as ek genade in u oë gevind het, en laat ek ¹⁹my ongeluk nie aansien nie.

Toe sê die HERE aan Moses: Bring vir My sewentig manne uit ²⁰die oudstes van Israel bymekaar, van wie jy weet ²¹dat hulle oudstes van die volk en sy ²²opsigters is, en ²³bring hulle by die tent van samekoms, dat hulle daar by jou kan staan.

Dan sal Ek ²⁴neerdaal en daar met jou spreek; en ²⁵van die Gees wat op jou is, sal Ek afsonder en op hulle lê; en hulle sal jou help om die las van die volk te dra, sodat jy dit nie alleen hoef te dra nie.

En aan die volk moet jy sê: ²⁶Heilig julle teen môre; dan sal julle vleis eet. Want julle het voor die ore van die HERE geween en gesê: Wie sal vir ons vleis gee om te eet? want dit was vir ons goed in Egipte. Daarom sal die HERE vir julle vleis gee, en julle sal eet.

Julle sal nie een dag of twee dae eet nie, of vyf dae of tien dae of twintig dae nie —

’n ²⁷hele maand lank, totdat dit uit julle neus uitkom en julle daarvan walg; omdat julle die HERE wat in julle midde is, verwerp en voor sy aangesig gehuil en gesê het: ^fWaarom het ons ²⁸tog uit Egipte uitgetrek?

Toe sê Moses: ²⁹Seshonderdduisend te voet is die volk onder wie ek verkeer; en U het gesê: Ek sal aan hulle vleis gee, en hulle sal ³⁰’n hele maand lank eet!

^gSal daar vir hulle kleinvee en beeste geslag word, sodat daar vir hulle ³¹genoeg sal wees? Of sal al die visse van die see vir hulle versamel word, sodat daar vir hulle genoeg is?

Maar die HERE sê vir Moses: ^hSou ³²die hand van die HERE te kort wees? Nou sal jy sien of my woord vir jou uitkom of nie.

Toe het Moses uitgegaan en die woorde van die HERE aan die volk te kenne gegee; en hy het ³³sewentig manne uit die oudstes van die volk bymekaar laat kom en hulle rondom die ³⁴tent laat staan.

Daarop het die HERE neergedaal ³⁵in die wolk en met hom gespreek; en Hy het van die ³⁶Gees wat op hom was, afgesonder en op die sewentig oudstes gelê. En terwyl die Gees op hulle rus, het hulle ³⁷geprofeteer; maar ³⁸daarna nie meer nie.

Maar twee manne het in die laer agtergebly: die naam van die een was Eldad en die naam van die ander Medad; en die Gees het op hulle gerus — hulle het behoort by die wat ³⁹opgeskrywe was, hoewel hulle nie na die tent uitgegaan het nie — en hulle het in die laer geprofeteer.

Toe hardloop ’n seun en vertel dit aan Moses en sê: Eldad en Medad profeteer in die laer.

En Josua, die seun van Nun, die dienaar van Moses ⁴⁰van sy jeug af, antwoord en sê: My heer Moses, belet hulle dit!

Maar Moses sê vir hom: ⁴¹Ywer jy vir my? ⁴²Ag, as die hele volk van die HERE maar profete was, dat die HERE sy Gees oor hulle mag gee!

Daarop het Moses hom in die laer teruggetrek, hy en die oudstes van Israel.

Toe het ⁱ’n wind wat van die HERE kom, uitgevaar en kwartels van die see af oorgedrywe en op die laer gestrooi omtrent ’n dagreis hier en omtrent ’n dagreis daar, rondom die laer; en hulle was omtrent twee el bokant die grond.

Toe het die volk opgestaan daardie hele dag en die hele nag en die hele volgende dag en die kwartels versamel. Hy wat die minste gehad het, het tien ⁴³homer versamel. En hulle het dit oral vir hulle ⁴⁴uitgesprei rondom die laer.

^kDie vleis was nog tussen hulle tande, ⁴⁵voordat dit gekou was, toe die toorn van die HERE alreeds teen die volk ontvlam het, en die HERE het onder die volk ’n baie groot slagting teweeggebring.

Daarom het hulle dié plek genoem ⁴⁶Kibrot-Hattáäwa; want daar het hulle die volk begrawe wat so begerig was.

Van Kibrot-Hattáäwa af het die volk weggetrek na ⁴⁷Háserot toe, en ⁴⁸hulle het in Háserot gebly.

Bevel om twee silwertrompette te maak.

VERDER het die HERE met Moses gespreek en gesê:

Maak vir jou ¹twee silwertrompette; van ²dryfwerk moet jy dit maak; en hulle moet vir jou dien om die vergadering byeen te roep en om die laers te laat opbreek.

As ³hulle dan ⁴daarop ⁵blaas, moet die hele vergadering by jou byeenkom by die ingang van die tent van samekoms.

Maar as hulle op een daarvan blaas, moet by jou byeenkom die owerstes, die stamhoofde van Israel.

En as julle ⁶alarm ⁷blaas, moet die laers opbreek wat aan die oostekant staan.

Maar as julle die tweede keer alarm blaas, moet die laers opbreek wat aan die suidekant staan. Alarm moet hulle blaas as hulle moet opbreek.

Maar as die vergadering byeen moet kom, moet julle blaas, maar nie alarm maak nie.

En die seuns van Aäron, die priesters, moet op die trompette blaas; en dié trompette moet vir julle ⁸’n ewige insetting in julle geslagte wees.

En as julle in jul land in oorlog kom teen die vyand wat met julle veg, moet julle met die trompette alarm blaas; ⁹dan sal aan julle gedink word voor die aangesig van die HERE julle God, en julle sal van jul vyande verlos word.

Op die dag as julle ¹⁰vrolik is, sowel as op julle ¹¹feestye en by die ¹²begin van julle maande moet julle by jul brandoffers en by jul dankoffers op die trompette blaas: hulle sal dien om julle ¹³in gedagtenis te bring voor die aangesig van julle God. Ek is die HERE julle God.

Optog van die Israeliete uit die woestyn Sinai.

IN die tweede jaar, in die ¹⁴tweede maand, op die twintigste van die maand, het die ¹⁵wolk opgetrek van die tabernakel ¹⁶van die Getuienis af.

En die kinders van Israel het ¹⁷van plek tot plek weggetrek uit die woestyn Sinai, en die wolk het gaan ¹⁸rus in die woestyn ¹⁹Paran.

So het hulle dan die eerste keer weggetrek volgens die ²⁰bevel van die HERE deur die ²¹diens van Moses.

En eerste het weggetrek die vaandel van die laer van Juda se kinders ^a22volgens hulle leërafdelings; ^ben oor sy afdeling was Nagson, die seun van Ammínadab.

En oor die afdeling van die stam van Íssaskar se kinders was Netáneël, die seun van Suar.

En oor die afdeling van die stam van Sébulon se kinders was Elíab, die seun van Helon.

Toe is die tabernakel afgebreek; en die seuns van Gerson en die seuns van Merári, die draers van die tabernakel, het ²³weggetrek.

Daarna het weggetrek die vaandel van die laer van Ruben volgens hulle leërafdelings; en oor sy afdeling was Elísur, die seun van Sedéür.

En oor die afdeling van die stam van Símeon se kinders was Selúmiël, die seun van Surísaddai.

En oor die afdeling van die stam van Gad se kinders was Éljasaf, die seun van Réhuel.

Daarna het die Kehatiete, die draers van ^cdie heiligdom, weggetrek. En die ²⁴ander het die tabernakel opgerig voordat ²⁵hulle aangekom het.

Daarna het weggetrek die vaandel van die laer van Efraim se kinders volgens hulle leërafdelings; en oor sy afdeling was Elisáma, die seun van Ammíhud.

En oor die afdeling van die stam van Manasse se kinders was Gámliël, die seun van Pedásur.

En oor die afdeling van die stam van Benjamin se kinders was Abídan, die seun van Gideóni.

Toe het weggetrek die vaandel van die laer van Dan se kinders wat, volgens hulle leërafdelings, ²⁶die agterhoede vir al die leërs was; en oor sy afdeling was Ahiëser, die seun van Ammísaddai.

En oor die afdeling van die stam van Aser se kinders was Págiël, die seun van Ogran.

En oor die afdeling van die stam van Náftali se kinders was Ahíra, die seun van Enan.

²⁷Dit is die optogte van die kinders van Israel volgens hulle leërafdelings. En hulle het weggetrek.

En Moses het vir Hobab, die seun van ²⁸Réhuel, die Midianiet, die ²⁹swaer van Moses, ³⁰gesê: Ons trek na die plek waarvan die HERE gesê het: Ek sal dit aan julle gee. Trek saam met ons en ons sal aan jou goed doen; want die HERE ³¹het oor Israel goeie dinge gespreek.

Maar hy het vir hom gesê: ³²Ek sal nie saamtrek nie; maar ek sal na my land en my familie gaan.

Toe sê hy: Moet ons tog nie verlaat nie, juis daarom dat jy weet hoe ons laer moet opslaan in die woestyn, en jy sal vir ons as ³³oë dien.

En as jy met ons saamtrek, sal ons daardie goeie wat die HERE aan ons sal doen, ook aan jou doen.

En hulle het van die ³⁴berg van die HERE af drie dagreise ver getrek; en die ³⁵verbondsark van die HERE het drie dagreise ver voor hulle uit ³⁶getrek om vir hulle ’n rusplek uit te soek.

En die wolk van die HERE was bedags oor hulle as hulle uit die laer wegtrek.

En as die ark wegtrek, het Moses gesê: ^dStaan op, HERE, ³⁷dat u vyande verstrooi kan word en u haters voor u aangesig kan vlug.

En as dit rus, het hy gesê: ³⁸Keer terug, HERE, na die ³⁹tienduisende van die duisende van Israel!

Verhaal van die paasfees in die woestyn.

EN die HERE het met Moses ¹gespreek in die woestyn Sinai — in die tweede jaar nadat hulle uit Egipteland uitgetrek het, ²in die eerste maand — en gesê

dat die kinders van Israel die ^3apasga op die ⁴bepaalde tyd moet hou.

Op die veertiende dag in hierdie maand, ⁵teen die aand, moet julle dit op die bepaalde tyd hou; volgens al sy ⁶insettinge en al sy verordeninge moet julle dit hou.

Toe het Moses met die kinders van Israel gespreek dat hulle die pasga moet hou.

En hulle het die pasga gehou op die veertiende dag van die eerste maand, teen die aand, in die woestyn Sinai; net soos die HERE Moses beveel het, so het die kinders van Israel gedoen.

En daar was ⁷manne wat deur die ⁸lyk van ’n mens ⁹onrein geword het en ¹⁰op dieselfde dag die pasga ¹¹nie kon hou nie. Daarom het hulle nader gekom voor Moses en Aäron op dieselfde dag,

en dié manne het vir hom gesê: Ons is onrein deur die lyk van ’n mens; waarom moet ons ¹²te kort gedoen word, dat ons ¹³die offer van die HERE nie op die bepaalde tyd onder die kinders van Israel sou bring nie?

En Moses het vir hulle gesê: Bly staan, dat ek kan hoor wat die HERE julle sal beveel.

Toe het die HERE met Moses gespreek en gesê:

Spreek met die kinders van Israel en sê: As iemand van julle of van julle geslagte deur ’n lyk onrein word of op ’n ver reis is, moet hy tog die pasga vir die HERE hou.

In die tweede maand, op die veertiende dag, teen die aand, moet hulle dit hou; met ongesuurde brode en ¹⁴bitter kruie moet hulle ¹⁵dit eet.