Génesis 12
Roeping van Abram. Hy kom in Kanaän. Sy trek na Egipte.
EN die HERE het aan 1Abram gesê: 2Gaan ajy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land 3wat Ek jou sal wys.
En Ek sal jou ’n 4groot nasie maak en jou 5seën en jou naam so groot maak, dat jy 6’n seën sal wees.
En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; ben 7in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.
Toe het Abram weggetrek soos die HERE hom gesê het, en Lot het saam met hom getrek. En Abram was 8vyf-en-sewentig jaar oud by sy vertrek uit 9Haran.
cEn Abram het Sarai, sy vrou, en Lot, sy broerskind, geneem en al hulle 10besittings wat hulle bymekaargemaak en 11die slawe wat hulle in Haran verwerf het, en hulle het uitgetrek om na die land 12Kanaän te gaan en in die land Kanaän gekom.
En Abram het deur die land getrek na die plek 13Sigem, tot by die 14terpentynboom 15More. 16dDie Kanaäniete was toe in die land.
17Daarop verskyn die HERE aan Abram en sê: eAan jou nageslag sal Ek hierdie land gee. 18Toe bou hy daar ’n altaar vir die HERE wat aan hom verskyn het.
En daarvandaan het hy verder versit na die gebergte oos van 19Bet-el en sy tent opgeslaan tussen Bet-el aan die 20weste- en 21Ai aan die oostekant, en daar vir die HERE ’n altaar gebou en 22die Naam van die HERE aangeroep.
Daarna het Abram 23al verder na die Suidland weggetrek.
En daar was 24hongersnood in 25die land, sodat Abram na 26Egipte 27afgetrek het om daar as vreemdeling te vertoef; want die hongersnood was swaar in die land.
En toe hy op die punt staan om Egipte in te trek, het hy met sy vrou Sarai gespreek: 28Kyk, ek weet dat jy ’n vrou is mooi van aansien.
As die Egiptenaars jou nou sien, sal hulle sê: Dit is sy vrou — en hulle sal my doodmaak en jou laat lewe.
fSê tog jy is my suster, dat dit met my goed kan gaan ter wille van jou en 29ek om jou ontwil in die lewe kan bly.
Toe Abram dan in Egipte gekom het, sien die Egiptenaars dat die vrou baie mooi was.
Ook het die 30vorste van Farao haar gesien en haar by 31Farao geprys. En die vrou is 32na die paleis van Farao 33geneem.
En hy het goed gedoen aan Abram 34om haar ontwil, sodat hy kleinvee en 35beeste en esels, slawe en slavinne, eselinne en kamele in besit gekry het.
Maar die gHERE het Farao en sy huis met 36groot plae besoek ter wille van Sarai, die vrou van Abram.
Daarop laat Farao Abram roep en hy sê: Wat het jy my nou aangedoen? 37Waarom het jy my nie te kenne gegee dat sy jou vrou is nie?
Waarom het jy gesê: Sy is my suster — sodat ek haar vir my as vrou geneem het? Daar is jou vrou dan nou; neem haar en gaan weg.
38En Farao het aan enkele manne aangaande hom bevel gegee, en hulle het hom weggebring met sy vrou en sy hele besitting.
| a Hand. 7:3. Hebr. 11:8. | 1 Naamlik, voordat hy uit Chaldéa vertrek het. Want hierdie bevel van God was die oorsaak van sy verhuising uit Chaldéa, voordat hy nog geweet het waarheen hy sou trek. Dit is eers daarna aan hom geopenbaar. Sien Gén. 11:31. Vgl. hiermee Hand. 7:3, 4.
2 Hebr. Gaan vir jou, dit is, vir jou beswil; so ook in Gén. 22:2. Net so ook vlug vir jou, Gén. 27:43; ondersoek vir jou, Gén. 31:32. Maar in ander gevalle is die woordjie jou in die Hebreeuse taal dikwels as ’n oortollige byvoegsel gebruik, soos sommige hier ook verstaan. 3 Hy noem geen land nie, om sodoende Abram se geloof, gehoorsaamheid en geduld deur middel van beproewing te oefen en openbaar te maak. |
| 4 Nie net ten opsigte van die menigte van mense van wie jy vader na die vlees sal wees nie, maar ook ten opsigte van hul waardigheid, omdat hulle my volk en eiendom sal wees, wie se vader jy na die gees sal wees, Rom. 4:11, 12, 16, 17; 9:6-8. Gal. 3:7.
5 Die seën van God beteken allerlei weldaad, óf in die algemeen, liggaamlike en geestelike, aardse en hemelse, tydelike en ewige, Gén. 24:1. Deut. 28:2-4, ens., óf in die besonder enkele daarvan, Gén. 1:22, 28; 39:5. Deut. 7:13. Ef. 1:3. 6 So volkome geseënd dat jy nie net in jouself God se seën sal besit nie, maar dat ook dieselfde seën deur jou saad (nageslag), dit is, Christus, oor ontelbare ander uitgesprei sal word. |
| b Gén. 18:18; 22:18; 26:4. Hand. 3:25. Gal. 3:8. | 7 Dit is, in jou saad, nageslag, Gén. 22:18; 26:4; 28:14, hierdie saad is Christus, Gal. 3:16, wat uit Abraham se nageslag na die vlees moes voortkom, Matt. 1:1, om vir alle ware gelowiges, van wie Abraham die vader is, die ewige seëning te verwerf en te skenk, Gal. 3:28, 29. Anders: saam met jou, naamlik deur die geloof in Christus, soos in Gal. 3:8, 9 in jou verduidelik word saam met Abraham. Sien ook Rom. 4:11, 12, 16. |
| 8 Hebr. ’n seun van vyf jare en sewentig jaar.
9 Waar hy tevore met sy vader Tera uit Chaldéa aangekom het, Gén. 11:31. |
| c Hand. 7:4. | 10 Dit is as eerstelinge van die beloofde seën, wat Abram en sy mense in Haran ontvang het. Die Hebreeuse woord omvat allerlei goedere, hetsy vee, of geld, en huisraad.
11 Hebr. siel. Dit is, mense wat diensbaar was, die wat hy verower het, en die wat uit hulle gebore was. Want Abraham het toe nog geen kinders gehad nie. Die Hebreeuse woord word so gebruik vir mense of persone, Gén. 17:14. Ex. 12:15. Lev. 2:1. Núm. 23:10. Deut. 24:7. Rig. 16:30. Mark. 3:4, ens. 12 Sien oor die grense van die land (naderhand Palestina genoem, en die beloofde land, omdat dit aan Abram se nageslag beloof was, vers 7), Gén. 10:19 en die kanttekening. |
| d Gén. 10:18, 19; 13:7. | 13 Hebr. Sjegem, geleë in die middel van die land Kanaän, op die gebergte van Efraim, Jos. 21:21. Rig. 8:31. 1 Kron. 6:67. Hand. 7:16, anders genoem: Sígar, Joh. 4:5.
14 Sien Deut. 11:30. 15 Dit kan die naam van ’n man wees, na wie hierdie plek so genoem word. 16 Hebr. Die Kanaäniet, ’n vervloekte, afgodiese en goddelose volk, afkomstig van Kanaän, Gam se seun. Sien Sag. 14:21. |
| e Gén. 13:15; 15:18; 17:8; 24:7; 26:4. Deut. 34:4. | 17 Om deur ’n nuwe openbaring Abram, wat gesien het dat die Kanaäniete die land bewoon, in die geloof te versterk.
18 Naamlik, om daar offers, gebede en danksegginge te doen; en onder sy mense die gehele uiterlike godsdiens in teenstelling met die afgodery van die Kanaäniete te beoefen; wat die Naam van die HERE aanroep genoem word. Sien vers 8; Gén. 4:26 en die kanttekening. |
| 19 ’n Stad geleë in die land wat later aan die stam van Benjamin toegeken is. Dit is eers deur Jakob so genoem, terwyl hy na Mesopotámië gereis het, maar dit was voor die tyd Lus genoem, Gén. 28:19.
20 Hebr. see. Hierdeur word die weste verstaan, omdat die westekant van Kanaän aan die see geleë was. Sien Gén. 13:14; 28:14. Núm. 3:23. Deut. 3:27, ens. 21 ’n Stad van die land Kanaän, in die gebied van die stam van Benjamin, ooswaarts van Bet-el geleë. Sien Jos. 7:2. 22 Sien Gén. 4:26 se kanttekening. |
| 23 Dit is, langsamerhand en gedurigdeur voortgereis. |
| 24 Hier word Abram se vertroue beproef.
25 Naamlik Kanaän, wat wel vrugbaar was, Deut. 8:7, 8, maar nou vanweë die boosheid van die inwoners met onvrugbaarheid gestraf word, Ps. 107:34. 26 ’n Land in die Hebreeus Misraïm genoem, vernoem na Misraïm, die seun van Gam, geleë in Afrika. Dit grens in die ooste aan die Rooi See en ’n deel van Arabië, in die suide aan Ethiópië, in die weste aan Libië, en in die noorde aan die Middellandse See; baie bekend in die Heilige Skrif, Gén. 13:10; 39:1, ens. 27 Bedoelende dat hy, om God nie te versoek nie, wel vir ’n tyd mog vertrek, om hierdie swaar tyd te ontkom. |
| 28 Hier val Abram in vleeslike vrees, terwyl hy op sy God moes vertrou het. |
| f Gén. 20:12; 26:7. | 29 Hebr. my siel. Dit is, my persoon. Sien vers 5 se kanttekening. |
| 30 Dit is, die vernaamste here, edeles, en offisiere van Farao se hof, wat in die algemeen met sulke dienste probeer om hul prinse te behaag.
31 ’n Algemene titel van alle konings van Egipte, wat hulle behou het totdat hulle naderhand die naam Ptolomeüs gekry het. 32 Nie tot die koning nie, maar tot die koninklike huis van die vroue, om daar volgens die wyse van die land gereedgemaak te word totdat die koning haar tot sy vrou sou neem. Sien Est. 2:8, 9. Intussen het God sorg gedra vir Abram en vir die kuisheid van sy vrou. 33 Naamlik, om gelei te word na Farao se huis. Die Hebreërs omvat dikwels by een woord die betekenis van nog ’n ander woord; soos hier en elders gebeur met die woord lakag, om te neem. Sien Gén. 18:4; 24:22; 27:13, asook met ander woorde in ander verse. Sien Gén. 18:7. Ps. 143:3. Eség. 28:16. |
| 34 Omdat hy hom voorgeneem het om met haar te trou, en dit liewer met Abram se vriendskap as met sy onwilligheid.
35 Onder die woord beeste word allerlei grootvee gereken. So ook in Gén. 13:5; 20:14; 26:14. Lev. 1:2, ens. |
| g Ps. 105:14. | 36 Watter soort plae dit was, is onseker. Dit is seker dat dit gedien het, sowel om te verhinder dat Sarai geskend word, as om hierdie daad van die koning en sy huis te straf. |
| 37 Farao het dit nou sonder twyfel geweet, deels vanwëe die aard van sy plaag en die wroeging van sy gewete, en deels uit die ingewing en openbaring van God, soos op ’n ander tyd met Abiméleg gebeur het, Gén. 20:3. |
| 38 Hier staan nie dat Abram enige woorde van verontskuldiging gebruik het nie, maar hy het sonder twyfel sy swakheid en onbedagsaamheid gevoel en beleef, asook ’n besondere genade van die Here, wat hy bemerk het in die goddelike beleid aangaande hierdie saak. |
Roeping van Abram. Hy kom in Kanaän. Sy trek na Egipte.
EN die HERE het aan 1Abram gesê: 2Gaan ajy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land 3wat Ek jou sal wys.
| a Hand. 7:3. Hebr. 11:8. | 1 Naamlik, voordat hy uit Chaldéa vertrek het. Want hierdie bevel van God was die oorsaak van sy verhuising uit Chaldéa, voordat hy nog geweet het waarheen hy sou trek. Dit is eers daarna aan hom geopenbaar. Sien Gén. 11:31. Vgl. hiermee Hand. 7:3, 4.
2 Hebr. Gaan vir jou, dit is, vir jou beswil; so ook in Gén. 22:2. Net so ook vlug vir jou, Gén. 27:43; ondersoek vir jou, Gén. 31:32. Maar in ander gevalle is die woordjie jou in die Hebreeuse taal dikwels as ’n oortollige byvoegsel gebruik, soos sommige hier ook verstaan. 3 Hy noem geen land nie, om sodoende Abram se geloof, gehoorsaamheid en geduld deur middel van beproewing te oefen en openbaar te maak. |
En Ek sal jou ’n 4groot nasie maak en jou 5seën en jou naam so groot maak, dat jy 6’n seën sal wees.
| 4 Nie net ten opsigte van die menigte van mense van wie jy vader na die vlees sal wees nie, maar ook ten opsigte van hul waardigheid, omdat hulle my volk en eiendom sal wees, wie se vader jy na die gees sal wees, Rom. 4:11, 12, 16, 17; 9:6-8. Gal. 3:7.
5 Die seën van God beteken allerlei weldaad, óf in die algemeen, liggaamlike en geestelike, aardse en hemelse, tydelike en ewige, Gén. 24:1. Deut. 28:2-4, ens., óf in die besonder enkele daarvan, Gén. 1:22, 28; 39:5. Deut. 7:13. Ef. 1:3. 6 So volkome geseënd dat jy nie net in jouself God se seën sal besit nie, maar dat ook dieselfde seën deur jou saad (nageslag), dit is, Christus, oor ontelbare ander uitgesprei sal word. |
En Ek sal seën diegene wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek; ben 7in jou sal al die geslagte van die aarde geseën word.
| b Gén. 18:18; 22:18; 26:4. Hand. 3:25. Gal. 3:8. | 7 Dit is, in jou saad, nageslag, Gén. 22:18; 26:4; 28:14, hierdie saad is Christus, Gal. 3:16, wat uit Abraham se nageslag na die vlees moes voortkom, Matt. 1:1, om vir alle ware gelowiges, van wie Abraham die vader is, die ewige seëning te verwerf en te skenk, Gal. 3:28, 29. Anders: saam met jou, naamlik deur die geloof in Christus, soos in Gal. 3:8, 9 in jou verduidelik word saam met Abraham. Sien ook Rom. 4:11, 12, 16. |
Toe het Abram weggetrek soos die HERE hom gesê het, en Lot het saam met hom getrek. En Abram was 8vyf-en-sewentig jaar oud by sy vertrek uit 9Haran.
| 8 Hebr. ’n seun van vyf jare en sewentig jaar.
9 Waar hy tevore met sy vader Tera uit Chaldéa aangekom het, Gén. 11:31. |
cEn Abram het Sarai, sy vrou, en Lot, sy broerskind, geneem en al hulle 10besittings wat hulle bymekaargemaak en 11die slawe wat hulle in Haran verwerf het, en hulle het uitgetrek om na die land 12Kanaän te gaan en in die land Kanaän gekom.
| c Hand. 7:4. | 10 Dit is as eerstelinge van die beloofde seën, wat Abram en sy mense in Haran ontvang het. Die Hebreeuse woord omvat allerlei goedere, hetsy vee, of geld, en huisraad.
11 Hebr. siel. Dit is, mense wat diensbaar was, die wat hy verower het, en die wat uit hulle gebore was. Want Abraham het toe nog geen kinders gehad nie. Die Hebreeuse woord word so gebruik vir mense of persone, Gén. 17:14. Ex. 12:15. Lev. 2:1. Núm. 23:10. Deut. 24:7. Rig. 16:30. Mark. 3:4, ens. 12 Sien oor die grense van die land (naderhand Palestina genoem, en die beloofde land, omdat dit aan Abram se nageslag beloof was, vers 7), Gén. 10:19 en die kanttekening. |
En Abram het deur die land getrek na die plek 13Sigem, tot by die 14terpentynboom 15More. 16dDie Kanaäniete was toe in die land.
| d Gén. 10:18, 19; 13:7. | 13 Hebr. Sjegem, geleë in die middel van die land Kanaän, op die gebergte van Efraim, Jos. 21:21. Rig. 8:31. 1 Kron. 6:67. Hand. 7:16, anders genoem: Sígar, Joh. 4:5.
14 Sien Deut. 11:30. 15 Dit kan die naam van ’n man wees, na wie hierdie plek so genoem word. 16 Hebr. Die Kanaäniet, ’n vervloekte, afgodiese en goddelose volk, afkomstig van Kanaän, Gam se seun. Sien Sag. 14:21. |
17Daarop verskyn die HERE aan Abram en sê: eAan jou nageslag sal Ek hierdie land gee. 18Toe bou hy daar ’n altaar vir die HERE wat aan hom verskyn het.
| e Gén. 13:15; 15:18; 17:8; 24:7; 26:4. Deut. 34:4. | 17 Om deur ’n nuwe openbaring Abram, wat gesien het dat die Kanaäniete die land bewoon, in die geloof te versterk.
18 Naamlik, om daar offers, gebede en danksegginge te doen; en onder sy mense die gehele uiterlike godsdiens in teenstelling met die afgodery van die Kanaäniete te beoefen; wat die Naam van die HERE aanroep genoem word. Sien vers 8; Gén. 4:26 en die kanttekening. |
En daarvandaan het hy verder versit na die gebergte oos van 19Bet-el en sy tent opgeslaan tussen Bet-el aan die 20weste- en 21Ai aan die oostekant, en daar vir die HERE ’n altaar gebou en 22die Naam van die HERE aangeroep.
| 19 ’n Stad geleë in die land wat later aan die stam van Benjamin toegeken is. Dit is eers deur Jakob so genoem, terwyl hy na Mesopotámië gereis het, maar dit was voor die tyd Lus genoem, Gén. 28:19.
20 Hebr. see. Hierdeur word die weste verstaan, omdat die westekant van Kanaän aan die see geleë was. Sien Gén. 13:14; 28:14. Núm. 3:23. Deut. 3:27, ens. 21 ’n Stad van die land Kanaän, in die gebied van die stam van Benjamin, ooswaarts van Bet-el geleë. Sien Jos. 7:2. 22 Sien Gén. 4:26 se kanttekening. |
Daarna het Abram 23al verder na die Suidland weggetrek.
| 23 Dit is, langsamerhand en gedurigdeur voortgereis. |
En daar was 24hongersnood in 25die land, sodat Abram na 26Egipte 27afgetrek het om daar as vreemdeling te vertoef; want die hongersnood was swaar in die land.
| 24 Hier word Abram se vertroue beproef.
25 Naamlik Kanaän, wat wel vrugbaar was, Deut. 8:7, 8, maar nou vanweë die boosheid van die inwoners met onvrugbaarheid gestraf word, Ps. 107:34. 26 ’n Land in die Hebreeus Misraïm genoem, vernoem na Misraïm, die seun van Gam, geleë in Afrika. Dit grens in die ooste aan die Rooi See en ’n deel van Arabië, in die suide aan Ethiópië, in die weste aan Libië, en in die noorde aan die Middellandse See; baie bekend in die Heilige Skrif, Gén. 13:10; 39:1, ens. 27 Bedoelende dat hy, om God nie te versoek nie, wel vir ’n tyd mog vertrek, om hierdie swaar tyd te ontkom. |
En toe hy op die punt staan om Egipte in te trek, het hy met sy vrou Sarai gespreek: 28Kyk, ek weet dat jy ’n vrou is mooi van aansien.
| 28 Hier val Abram in vleeslike vrees, terwyl hy op sy God moes vertrou het. |
As die Egiptenaars jou nou sien, sal hulle sê: Dit is sy vrou — en hulle sal my doodmaak en jou laat lewe.
fSê tog jy is my suster, dat dit met my goed kan gaan ter wille van jou en 29ek om jou ontwil in die lewe kan bly.
| f Gén. 20:12; 26:7. | 29 Hebr. my siel. Dit is, my persoon. Sien vers 5 se kanttekening. |
Toe Abram dan in Egipte gekom het, sien die Egiptenaars dat die vrou baie mooi was.
Ook het die 30vorste van Farao haar gesien en haar by 31Farao geprys. En die vrou is 32na die paleis van Farao 33geneem.
| 30 Dit is, die vernaamste here, edeles, en offisiere van Farao se hof, wat in die algemeen met sulke dienste probeer om hul prinse te behaag.
31 ’n Algemene titel van alle konings van Egipte, wat hulle behou het totdat hulle naderhand die naam Ptolomeüs gekry het. 32 Nie tot die koning nie, maar tot die koninklike huis van die vroue, om daar volgens die wyse van die land gereedgemaak te word totdat die koning haar tot sy vrou sou neem. Sien Est. 2:8, 9. Intussen het God sorg gedra vir Abram en vir die kuisheid van sy vrou. 33 Naamlik, om gelei te word na Farao se huis. Die Hebreërs omvat dikwels by een woord die betekenis van nog ’n ander woord; soos hier en elders gebeur met die woord lakag, om te neem. Sien Gén. 18:4; 24:22; 27:13, asook met ander woorde in ander verse. Sien Gén. 18:7. Ps. 143:3. Eség. 28:16. |
En hy het goed gedoen aan Abram 34om haar ontwil, sodat hy kleinvee en 35beeste en esels, slawe en slavinne, eselinne en kamele in besit gekry het.
| 34 Omdat hy hom voorgeneem het om met haar te trou, en dit liewer met Abram se vriendskap as met sy onwilligheid.
35 Onder die woord beeste word allerlei grootvee gereken. So ook in Gén. 13:5; 20:14; 26:14. Lev. 1:2, ens. |
Maar die gHERE het Farao en sy huis met 36groot plae besoek ter wille van Sarai, die vrou van Abram.
| g Ps. 105:14. | 36 Watter soort plae dit was, is onseker. Dit is seker dat dit gedien het, sowel om te verhinder dat Sarai geskend word, as om hierdie daad van die koning en sy huis te straf. |
Daarop laat Farao Abram roep en hy sê: Wat het jy my nou aangedoen? 37Waarom het jy my nie te kenne gegee dat sy jou vrou is nie?
| 37 Farao het dit nou sonder twyfel geweet, deels vanwëe die aard van sy plaag en die wroeging van sy gewete, en deels uit die ingewing en openbaring van God, soos op ’n ander tyd met Abiméleg gebeur het, Gén. 20:3. |
Waarom het jy gesê: Sy is my suster — sodat ek haar vir my as vrou geneem het? Daar is jou vrou dan nou; neem haar en gaan weg.
38En Farao het aan enkele manne aangaande hom bevel gegee, en hulle het hom weggebring met sy vrou en sy hele besitting.
| 38 Hier staan nie dat Abram enige woorde van verontskuldiging gebruik het nie, maar hy het sonder twyfel sy swakheid en onbedagsaamheid gevoel en beleef, asook ’n besondere genade van die Here, wat hy bemerk het in die goddelike beleid aangaande hierdie saak. |