Génesis 47
DAAROP het Josef gekom en aan Farao vertel en gesê: My vader en my broers en hulle kleinvee en beeste en alles wat hulle besit, het gekom uit die land Kanaän, aen daar is hulle nou in die land Gosen.
En hy het 1uit die getal van sy broers vyf man saamgeneem en hulle aan Farao voorgestel.
Toe sê Farao aan 2sy broers: Wat is julle nering? En hulle antwoord Farao: bU dienaars 3is herders van kleinvee, ons sowel as ons vaders.
Verder sê hulle vir Farao: Ons het gekom 4om as vreemdelinge in die land te vertoef, want daar is geen weiding vir die kleinvee van u dienaars nie, omdat die hongersnood in die land Kanaän swaar is. Laat u dienaars dan nou tog in die land Gosen woon.
Daarop het Farao met Josef gespreek en gesê: Jou vader en jou broers het na jou gekom.
Egipteland lê 5voor jou oop; laat jou vader en jou broers in die beste deel van die land woon; hulle kan in die land Gosen woon. En as jy weet dat daar onder hulle 6bekwame manne is, stel hulle dan aan as vee-opsigters oor my eiendom.
Toe bring Josef sy vader Jakob in en stel hom aan Farao voor. En Jakob het Farao 7gegroet met ’n seënwens.
Daarop sê Farao vir Jakob: 8Hoeveel is die dae van jou lewensjare?
En Jakob het Farao geantwoord: 9Die dae van die jare van cmy vreemdelingskap is honderd-en-dertig jaar. Min in getal en 10vol teëspoed was die dae van my lewensjare, en hulle 11het nie gehaal by die dae van die lewensjare van my vaders gedurende die dae van hulle vreemdelingskap nie.
Toe het Jakob Farao gegroet met ’n seënwens en van Farao af weggegaan.
En Josef het vir Jakob en sy broers woonplekke aangewys en aan hulle besitting in Egipteland gegee, in die beste deel van die land, 12in die landstreek Raämses, soos Farao beveel het.
En 13Josef het sy vader en sy broers en die hele huis van sy vader met brood onderhou 14ooreenkomstig die getal van die kinders.
En daar was in die hele land 15geen brood nie, want die hongersnood was baie swaar, sodat Egipteland en die land Kanaän 16uitgeput was weens die hongersnood.
En Josef het al die geld versamel wat in Egipteland en in die land Kanaän te vinde was, vir die koring wat hulle gekoop het, en Josef het die geld in die paleis van Farao gebring.
En toe die geld in Egipteland en in die land Kanaän op was, het al die Egiptenaars na Josef gekom en gesê: Gee vir ons brood! En: 17Waarom moet ons voor u oë sterwe, want die geld is gedaan?
En Josef antwoord: Gee julle vee, dan sal ek dit aan julle gee vir julle vee as die geld gedaan is.
Toe bring hulle hul vee na Josef, en Josef het aan hulle brood gegee vir die perde en die besitting aan kleinvee en 18beeste en vir die esels; en hy het hulle dié jaar 19versorg met brood vir die waarde van al hulle besittings aan vee.
Toe dié jaar om was, het hulle na hom gekom in 20die tweede jaar en vir hom gesê: Ons kan dit vir my heer nie wegsteek nie, maar die geld is op en die besitting aan vee is 21my heer s’n. Daar het niks 22vir my heer oorgebly nie as net ons lyf en ons grond.
Waarom moet ons voor u oë te gronde gaan, ons sowel 23as ons landerye? Koop ons en ons grond vir brood, dan sal ons met ons grond aan Farao 24diensbaar wees; en gee saadkoring, dat ons kan lewe en nie sterwe nie, en dat die grond nie woes word nie.
So het Josef dan al die grond van Egipte vir Farao opgekoop, want die Egiptenaars het elkeen sy stuk grond verkoop, omdat die hongersnood vir hulle te swaar was. 25So het die land dan Farao se eiendom geword.
En wat die volk betref — 26hy het hulle laat verhuis na die stede, 27van die een end van die Egiptiese gebied na die ander end daarvan.
Net die grond 28van die priesters het hy nie gekoop nie; want die priesters het ’n vaste inkomste van Farao ontvang en van hulle vaste inkomste geëet wat Farao hulle toegestaan het. Daarom het hulle hul grond nie verkoop nie.
Toe sê Josef aan die volk: Kyk, ek het vandag julle en jul grond vir Farao gekoop: daar is saadkoring vir julle, 29dat julle die grond kan besaai.
En by die insameling moet julle ’n vyfde deel aan Farao afgee, en die ander vier 30dele sal julle eiendom wees, as saad vir die land en as voedsel vir julleself en die wat in julle huise is, en as voeding vir julle kinders.
En hulle antwoord: U het ons 31lewe gered. Laat ons 32guns mag vind in die oë van my heer, dan sal ons die 33dienaars van Farao wees.
En Josef het dit 34’n wet gemaak 35tot vandag toe vir die saaigrond van Egipte — 36die vyfde deel behoort aan Farao. Net die grond van die priesters alleen het nie die eiendom van Farao geword nie.
So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder.
En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd-sewen-en-veertig jaar was.
En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, 37dsit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou — 38begrawe my tog nie in Egipte nie.
Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in 39hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord.
Toe sê 40hy: Sweer my dit tog. En 41hy het vir hom gesweer. eToe het Israel 42in aanbidding gebuig 43oor die koppenent van die bed.
| a Gén. 45:10. |
| 1 Hebr. die einde, of van die uiterste, dit is (soos sommige verstaan), van die jongstes en van die oudstes. Anders: van die aansienlikstes of wat in aansien uitgestaan het. Vgl. Rig. 18:2. 1 Kon. 12:31. Jes. 56:11. Eség. 33:2. |
| b Gén. 46:34. | 2 Naamlik Josef s’n.
3 Hebr. skaapherder of veeherder, (want die Hebreeuse woord word soms breër verstaan. Sien Amos 7:14, 15.) in die enkelvoud, dit is, elkeen van u dienaars is ’n herder van kleinvee. |
| 4 Hulle wil sê dat hulle nie daarheen gekom het om dieselfde regte as die burgers, of die inheemse bevolking te geniet nie, maar slegs as vreemdelinge, om vir ’n tyd daar te mag vertoef, vanweë hierdie swaar hongersnood; totdat hulle geleentheid sou hê om na hul land terug te keer. |
| 5 Sien Gén. 13:9 se kanttekening.
6 Hebr. manne van sterkte of bekwaamheid. Die Hebreeuse woord beteken in die algemeen krag of vermoë, en dit word gebruik vir tydelike middele, Ps. 49:7. Eség. 28:5, vir liggaamlike krag, Esra 4:23, vir verstand, trou en standvastigheid in regering, Ex. 18:21, 25, vir krag en ervaring ten opsigte van oorlog, Deut. 3:18. Rig. 11:1. 1 Sam. 18:17, so ook vir vlyt en ervaring in die huishouding, Rut 3:11. Spr. 31:10. |
| 7 Op ’n besondere wyse, soos ’n patriarg, deur die koning in sy groet vir al die eer en vriendskap wat aan hom en sy mense betoon is, te bedank en hom allerlei voorspoed van God toe te wens. Vgl. 1 Sam. 13:10. 2 Sam. 8:10. So ook hierna, vers 10. |
| 8 Dit is, hoe oud is jy? Sien Gén. 25:7. |
| c Ps. 119:19. Hebr. 11:9, 13. | 9 Dit is, waarin ek dikwels as ’n vreemdeling herwaarts en derwaarts moes trek en rondswerf. Sien Gén. 17:8 se kanttekening.
10 Jakob wil sê dat sy lewe vol arbeid, moeite, verdriet en ellende was; ook meer as die van sy voorvaders. 11 Want sy vader Isak het honderd-en-tagtig jaar geleef, Gén. 35:28, sy grootvader Abraham honderd-vyf-en-sewentig jaar, Gén. 25:7, sy oorgrootvader Tera tweehonderd-en-vyf jaar, Gén. 11:32. Jakob het gesterwe toe hy honderd-sewen-en-veertig jaar oud was. |
| 12 ’n Deel van die land Gosen, waarin, volgens sommige, die stad Raämses geleë was. Vgl. Ex. 1:11. Sien ook Ex. 12:37. |
| 13 Volgens die belofte gemaak in Gén. 45:11, en herhaal in Gén. 50:21.
14 Of: ooreenkomstig die mond van die klein kind of van die kindjie, dit is, ooreenkomstig die behoefte van die getal van die kinders. Anders: ooreenkomstig die geleentheid, of die aard van die kinders, dit is, soos ’n mens die kinders gewoonlik voed, vir wie ’n mens, sonder hul arbeid of verdienste, die spyse in die mond sit. |
| 15 Dit is, daar was baie groot gebrek aan alle lewensbehoeftes. Hierdie groot gebrek was die meeste by die gewone man, omdat daar geen brood te koop was nie. Sien oor die woord brood Gén. 3:19.
16 Of: rasend. Verstaan die inwoners van die land, wat so deur die honger gedruk was, dat hulle baie ontstemd en as ’t ware waansinnig geword het, en op die punt was om in onluste uit te breek. Sien verse 18, 19. |
| 17 Dit is, waarom sou u verdra dat ons voor u oë van honger vergaan, noudat ons geen geld meer het nie? U kan dit tog wel voorkom. |
| 18 Hieruit blyk, en uit vers 6, dat alhoewel herders vir die Egiptenaars ’n gruwel was, hulle nogtans vee vir bepaalde doeleindes gebruik het.
19 Hebr. saggies gelei. |
| 20 Nie van die hongersnood nie, maar die tweede jaar ná die voorgaande, waarin hulle hul diere vir koring verruil het. Hierdie tweede jaar was die sewende jaar van die hongersnood.
21 Naamlik, omdat dit deur hom vir koring verruil is. 22 Dit is, niks wat my heer kan sien en wat hy meer van ons kan eis en ontvang nie. Of wat ons vir my heer sou kon aanbied om koring mee te koop nie. |
| 23 Verstaan onder die te gronde gaan van die landerye die verwoesting, soos in die einde van die vers verklaar word. Anders: ons en ons grond bestaan nog, naamlik het oorgebly; koop ons, ens.
24 Hebr. diensknegte of slawe wees. |
| 25 Tevore het die land wel aan Farao behoort deur die reg van die hoogste gesag, maar nou het dit hom ook toegekom deur eiendomsreg. |
| 26 Hebr. hy het hulle laat oorgaan. Hy wil sê dat hy die volk deur die hele land van woonplek laat verander het, uit die een stad of hoek van die land, waar hul besittings was, na ’n ander, waarheen dit Farao behaag het om hulle te stuur, sodat dit daadwerklik sou blyk dat hulle voortaan niks van hul eie gehad het nie, maar dat die hele land volkome aan die koning behoort het.
27 Dit is, van die een grens van Egipte na die ander. |
| 28 Verstaan sulke persone, wat op die gebied van die godsdiens en die wysheid van die Egiptenaars hul werk gehad het, wat, omdat hulle hul onderhoud van die koning ontvang het, nie nodig gehad het om hul grond te verkoop nie. Sommige vertaal dit met amptenare, omdat die Hebreeuse woord (hoewel selde) dit ook kan beteken. Sien Gén. 41:45. |
| 29 Hieruit is af te lei dat dit gebeur het in die laaste jaar van die hongersnood. Vgl. vers 18 se kanttekening. |
| 30 Hebr. hande, dit is, dele, soos in Gén. 43:34 se kanttekening. |
| 31 Hebr. lewend gemaak, dit is, in die lewe behou. So ook in Gén. 6:19; 45:7. Die Egiptenaars verklaar dat hulle met die voorgestelde voorwaarde om Farao se akkers te verbou tevrede was, en hulle beskou dit as groot goedheid of guns wat aan hulle bewys is.
32 Sien oor hierdie manier van spreek Gén. 18:3 se kanttekening. 33 Dit is, slawe of lyfeienes. |
| 34 Of: insetting, ordinansie, reg, gewoonte, gebruik.
35 Dit is, ’n wet wat tot op hede steeds geld. 36 Dit is, die land is Farao se eiendom, met die vyfde deel van die inkomste. |
| d Gén. 24:2. | 37 Sien hieroor Gén. 24:2 se kanttekening.
38 Hy versterk homself hiermee in die geloof aan God se belofte, en wil deur sy voorbeeld almal wat aan hom behoort tot volharding in dieselfde geloof vermaan. Josef het dieselfde gedoen, Gén. 50:24, 25. |
| 39 Naamlik in die graf van Abraham en Isak, in die land Kanaän, in die spelonk van Magpéla in Hebron. Sien Gén. 23:19; 25:9; 35:29 en die kanttekening. |
| e Hebr. 11:21. | 40 Naamlik Jakob.
41 Naamlik Josef. 42 Naamlik voor die Here. Dit is, hy het God aangeroep, deur Hom te dank vir die versterking van sy geloof, wat hy uit Josef se belofte en eed ontvang het. 43 Vanweë sy swakheid het hy in die bed gesit, en kon nie opstaan om staande of knielende te bid nie. |
DAAROP het Josef gekom en aan Farao vertel en gesê: My vader en my broers en hulle kleinvee en beeste en alles wat hulle besit, het gekom uit die land Kanaän, aen daar is hulle nou in die land Gosen.
| a Gén. 45:10. |
En hy het 1uit die getal van sy broers vyf man saamgeneem en hulle aan Farao voorgestel.
| 1 Hebr. die einde, of van die uiterste, dit is (soos sommige verstaan), van die jongstes en van die oudstes. Anders: van die aansienlikstes of wat in aansien uitgestaan het. Vgl. Rig. 18:2. 1 Kon. 12:31. Jes. 56:11. Eség. 33:2. |
Toe sê Farao aan 2sy broers: Wat is julle nering? En hulle antwoord Farao: bU dienaars 3is herders van kleinvee, ons sowel as ons vaders.
| b Gén. 46:34. | 2 Naamlik Josef s’n.
3 Hebr. skaapherder of veeherder, (want die Hebreeuse woord word soms breër verstaan. Sien Amos 7:14, 15.) in die enkelvoud, dit is, elkeen van u dienaars is ’n herder van kleinvee. |
Verder sê hulle vir Farao: Ons het gekom 4om as vreemdelinge in die land te vertoef, want daar is geen weiding vir die kleinvee van u dienaars nie, omdat die hongersnood in die land Kanaän swaar is. Laat u dienaars dan nou tog in die land Gosen woon.
| 4 Hulle wil sê dat hulle nie daarheen gekom het om dieselfde regte as die burgers, of die inheemse bevolking te geniet nie, maar slegs as vreemdelinge, om vir ’n tyd daar te mag vertoef, vanweë hierdie swaar hongersnood; totdat hulle geleentheid sou hê om na hul land terug te keer. |
Daarop het Farao met Josef gespreek en gesê: Jou vader en jou broers het na jou gekom.
Egipteland lê 5voor jou oop; laat jou vader en jou broers in die beste deel van die land woon; hulle kan in die land Gosen woon. En as jy weet dat daar onder hulle 6bekwame manne is, stel hulle dan aan as vee-opsigters oor my eiendom.
| 5 Sien Gén. 13:9 se kanttekening.
6 Hebr. manne van sterkte of bekwaamheid. Die Hebreeuse woord beteken in die algemeen krag of vermoë, en dit word gebruik vir tydelike middele, Ps. 49:7. Eség. 28:5, vir liggaamlike krag, Esra 4:23, vir verstand, trou en standvastigheid in regering, Ex. 18:21, 25, vir krag en ervaring ten opsigte van oorlog, Deut. 3:18. Rig. 11:1. 1 Sam. 18:17, so ook vir vlyt en ervaring in die huishouding, Rut 3:11. Spr. 31:10. |
Toe bring Josef sy vader Jakob in en stel hom aan Farao voor. En Jakob het Farao 7gegroet met ’n seënwens.
| 7 Op ’n besondere wyse, soos ’n patriarg, deur die koning in sy groet vir al die eer en vriendskap wat aan hom en sy mense betoon is, te bedank en hom allerlei voorspoed van God toe te wens. Vgl. 1 Sam. 13:10. 2 Sam. 8:10. So ook hierna, vers 10. |
Daarop sê Farao vir Jakob: 8Hoeveel is die dae van jou lewensjare?
| 8 Dit is, hoe oud is jy? Sien Gén. 25:7. |
En Jakob het Farao geantwoord: 9Die dae van die jare van cmy vreemdelingskap is honderd-en-dertig jaar. Min in getal en 10vol teëspoed was die dae van my lewensjare, en hulle 11het nie gehaal by die dae van die lewensjare van my vaders gedurende die dae van hulle vreemdelingskap nie.
| c Ps. 119:19. Hebr. 11:9, 13. | 9 Dit is, waarin ek dikwels as ’n vreemdeling herwaarts en derwaarts moes trek en rondswerf. Sien Gén. 17:8 se kanttekening.
10 Jakob wil sê dat sy lewe vol arbeid, moeite, verdriet en ellende was; ook meer as die van sy voorvaders. 11 Want sy vader Isak het honderd-en-tagtig jaar geleef, Gén. 35:28, sy grootvader Abraham honderd-vyf-en-sewentig jaar, Gén. 25:7, sy oorgrootvader Tera tweehonderd-en-vyf jaar, Gén. 11:32. Jakob het gesterwe toe hy honderd-sewen-en-veertig jaar oud was. |
Toe het Jakob Farao gegroet met ’n seënwens en van Farao af weggegaan.
En Josef het vir Jakob en sy broers woonplekke aangewys en aan hulle besitting in Egipteland gegee, in die beste deel van die land, 12in die landstreek Raämses, soos Farao beveel het.
| 12 ’n Deel van die land Gosen, waarin, volgens sommige, die stad Raämses geleë was. Vgl. Ex. 1:11. Sien ook Ex. 12:37. |
En 13Josef het sy vader en sy broers en die hele huis van sy vader met brood onderhou 14ooreenkomstig die getal van die kinders.
| 13 Volgens die belofte gemaak in Gén. 45:11, en herhaal in Gén. 50:21.
14 Of: ooreenkomstig die mond van die klein kind of van die kindjie, dit is, ooreenkomstig die behoefte van die getal van die kinders. Anders: ooreenkomstig die geleentheid, of die aard van die kinders, dit is, soos ’n mens die kinders gewoonlik voed, vir wie ’n mens, sonder hul arbeid of verdienste, die spyse in die mond sit. |
En daar was in die hele land 15geen brood nie, want die hongersnood was baie swaar, sodat Egipteland en die land Kanaän 16uitgeput was weens die hongersnood.
| 15 Dit is, daar was baie groot gebrek aan alle lewensbehoeftes. Hierdie groot gebrek was die meeste by die gewone man, omdat daar geen brood te koop was nie. Sien oor die woord brood Gén. 3:19.
16 Of: rasend. Verstaan die inwoners van die land, wat so deur die honger gedruk was, dat hulle baie ontstemd en as ’t ware waansinnig geword het, en op die punt was om in onluste uit te breek. Sien verse 18, 19. |
En Josef het al die geld versamel wat in Egipteland en in die land Kanaän te vinde was, vir die koring wat hulle gekoop het, en Josef het die geld in die paleis van Farao gebring.
En toe die geld in Egipteland en in die land Kanaän op was, het al die Egiptenaars na Josef gekom en gesê: Gee vir ons brood! En: 17Waarom moet ons voor u oë sterwe, want die geld is gedaan?
| 17 Dit is, waarom sou u verdra dat ons voor u oë van honger vergaan, noudat ons geen geld meer het nie? U kan dit tog wel voorkom. |
En Josef antwoord: Gee julle vee, dan sal ek dit aan julle gee vir julle vee as die geld gedaan is.
Toe bring hulle hul vee na Josef, en Josef het aan hulle brood gegee vir die perde en die besitting aan kleinvee en 18beeste en vir die esels; en hy het hulle dié jaar 19versorg met brood vir die waarde van al hulle besittings aan vee.
| 18 Hieruit blyk, en uit vers 6, dat alhoewel herders vir die Egiptenaars ’n gruwel was, hulle nogtans vee vir bepaalde doeleindes gebruik het.
19 Hebr. saggies gelei. |
Toe dié jaar om was, het hulle na hom gekom in 20die tweede jaar en vir hom gesê: Ons kan dit vir my heer nie wegsteek nie, maar die geld is op en die besitting aan vee is 21my heer s’n. Daar het niks 22vir my heer oorgebly nie as net ons lyf en ons grond.
| 20 Nie van die hongersnood nie, maar die tweede jaar ná die voorgaande, waarin hulle hul diere vir koring verruil het. Hierdie tweede jaar was die sewende jaar van die hongersnood.
21 Naamlik, omdat dit deur hom vir koring verruil is. 22 Dit is, niks wat my heer kan sien en wat hy meer van ons kan eis en ontvang nie. Of wat ons vir my heer sou kon aanbied om koring mee te koop nie. |
Waarom moet ons voor u oë te gronde gaan, ons sowel 23as ons landerye? Koop ons en ons grond vir brood, dan sal ons met ons grond aan Farao 24diensbaar wees; en gee saadkoring, dat ons kan lewe en nie sterwe nie, en dat die grond nie woes word nie.
| 23 Verstaan onder die te gronde gaan van die landerye die verwoesting, soos in die einde van die vers verklaar word. Anders: ons en ons grond bestaan nog, naamlik het oorgebly; koop ons, ens.
24 Hebr. diensknegte of slawe wees. |
So het Josef dan al die grond van Egipte vir Farao opgekoop, want die Egiptenaars het elkeen sy stuk grond verkoop, omdat die hongersnood vir hulle te swaar was. 25So het die land dan Farao se eiendom geword.
| 25 Tevore het die land wel aan Farao behoort deur die reg van die hoogste gesag, maar nou het dit hom ook toegekom deur eiendomsreg. |
En wat die volk betref — 26hy het hulle laat verhuis na die stede, 27van die een end van die Egiptiese gebied na die ander end daarvan.
| 26 Hebr. hy het hulle laat oorgaan. Hy wil sê dat hy die volk deur die hele land van woonplek laat verander het, uit die een stad of hoek van die land, waar hul besittings was, na ’n ander, waarheen dit Farao behaag het om hulle te stuur, sodat dit daadwerklik sou blyk dat hulle voortaan niks van hul eie gehad het nie, maar dat die hele land volkome aan die koning behoort het.
27 Dit is, van die een grens van Egipte na die ander. |
Net die grond 28van die priesters het hy nie gekoop nie; want die priesters het ’n vaste inkomste van Farao ontvang en van hulle vaste inkomste geëet wat Farao hulle toegestaan het. Daarom het hulle hul grond nie verkoop nie.
| 28 Verstaan sulke persone, wat op die gebied van die godsdiens en die wysheid van die Egiptenaars hul werk gehad het, wat, omdat hulle hul onderhoud van die koning ontvang het, nie nodig gehad het om hul grond te verkoop nie. Sommige vertaal dit met amptenare, omdat die Hebreeuse woord (hoewel selde) dit ook kan beteken. Sien Gén. 41:45. |
Toe sê Josef aan die volk: Kyk, ek het vandag julle en jul grond vir Farao gekoop: daar is saadkoring vir julle, 29dat julle die grond kan besaai.
| 29 Hieruit is af te lei dat dit gebeur het in die laaste jaar van die hongersnood. Vgl. vers 18 se kanttekening. |
En by die insameling moet julle ’n vyfde deel aan Farao afgee, en die ander vier 30dele sal julle eiendom wees, as saad vir die land en as voedsel vir julleself en die wat in julle huise is, en as voeding vir julle kinders.
| 30 Hebr. hande, dit is, dele, soos in Gén. 43:34 se kanttekening. |
En hulle antwoord: U het ons 31lewe gered. Laat ons 32guns mag vind in die oë van my heer, dan sal ons die 33dienaars van Farao wees.
| 31 Hebr. lewend gemaak, dit is, in die lewe behou. So ook in Gén. 6:19; 45:7. Die Egiptenaars verklaar dat hulle met die voorgestelde voorwaarde om Farao se akkers te verbou tevrede was, en hulle beskou dit as groot goedheid of guns wat aan hulle bewys is.
32 Sien oor hierdie manier van spreek Gén. 18:3 se kanttekening. 33 Dit is, slawe of lyfeienes. |
En Josef het dit 34’n wet gemaak 35tot vandag toe vir die saaigrond van Egipte — 36die vyfde deel behoort aan Farao. Net die grond van die priesters alleen het nie die eiendom van Farao geword nie.
| 34 Of: insetting, ordinansie, reg, gewoonte, gebruik.
35 Dit is, ’n wet wat tot op hede steeds geld. 36 Dit is, die land is Farao se eiendom, met die vyfde deel van die inkomste. |
So het Israel dan in Egipteland gewoon, in die land Gosen; en hulle het vaste besittings daarin verwerf en vrugbaar geword en sterk vermeerder.
En Jakob het sewentien jaar in Egipteland gelewe, sodat die dae van Jakob, die jare van sy lewe, honderd-sewen-en-veertig jaar was.
En toe die dae van Israel nader kom dat hy moes sterwe, het hy sy seun Josef laat roep en vir hom gesê: As ek nou guns in jou oë gevind het, 37dsit dan tog jou hand onder my heup en bewys my liefde en trou — 38begrawe my tog nie in Egipte nie.
| d Gén. 24:2. | 37 Sien hieroor Gén. 24:2 se kanttekening.
38 Hy versterk homself hiermee in die geloof aan God se belofte, en wil deur sy voorbeeld almal wat aan hom behoort tot volharding in dieselfde geloof vermaan. Josef het dieselfde gedoen, Gén. 50:24, 25. |
Wanneer ek met my vaders ontslaap het, bring my dan weg uit Egipte en begrawe my in 39hulle graf. En hy antwoord: Ek sal handel ooreenkomstig u woord.
| 39 Naamlik in die graf van Abraham en Isak, in die land Kanaän, in die spelonk van Magpéla in Hebron. Sien Gén. 23:19; 25:9; 35:29 en die kanttekening. |
Toe sê 40hy: Sweer my dit tog. En 41hy het vir hom gesweer. eToe het Israel 42in aanbidding gebuig 43oor die koppenent van die bed.
| e Hebr. 11:21. | 40 Naamlik Jakob.
41 Naamlik Josef. 42 Naamlik voor die Here. Dit is, hy het God aangeroep, deur Hom te dank vir die versterking van sy geloof, wat hy uit Josef se belofte en eed ontvang het. 43 Vanweë sy swakheid het hy in die bed gesit, en kon nie opstaan om staande of knielende te bid nie. |