Génesis 8
Noag gaan uit die ark.
EN God 1het gedink aan Noag en aan al die wilde diere en al die vee wat saam met hom in die ark was; en God het ’n wind oor die aarde laat waai, sodat die waters gesak het.
Ook die fonteine van die watervloed en die sluise van die hemel 2het toegegaan, en die 3stortreën uit die hemel het opgehou.
Toe het die waters 4geleidelik van die aarde teruggegaan, en die waters het afgeneem 5aan die end van honderd-en-vyftig dae.
En die ark het in die sewende maand, op die sewentiende dag van die maand, 6op die gebergte van Árarat gerus.
En die waters het geleidelik afgeneem tot die tiende maand. In die tiende maand, op die eerste van die maand, het die 7toppe van die berge sigbaar geword.
Toe het Noag 8aan die end van veertig dae die 9venster oopgemaak van die ark wat hy gebou het,
en 10’n kraai uitgestuur 11wat gedurig heen en weer gevlieg het totdat die waters weggedroog het van die aarde af.
12Daarop laat hy ’n 13duif van hom af wegvlieg om te sien of die waters oor die aarde 14verminder het.
Maar die duif het geen rusplek vir die holte van sy voet gevind nie en na hom teruggekeer in die ark; want die waters was oor 15die hele aarde. So het hy dan sy hand uitgesteek en hom gegryp en in die ark by hom gebring.
Daarna het hy weer sewe dae gewag. Toe 16stuur hy die duif weer uit die ark.
En die duif 17het teen die aand na hom gekom, en daar was 18’n groen olyfblad in sy 19bek! Toe merk Noag dat die waters oor die aarde verminder het.
Daarna wag hy weer sewe dae en stuur die duif uit. Maar 20hy het nie weer na hom teruggekeer nie.
21In die seshonderd-en-eerste jaar, in die eerste maand, op die eerste van die maand, het die waters weggedroog van die aarde af. En Noag het die deksel van die ark weggeneem en uitgekyk, en 22die aarde was droog —
in die tweede maand, op die sewen-en-twintigste dag van die maand, was die aarde droog.
En God het met Noag gespreek en gesê:
23Gaan uit die ark, jy en jou vrou en jou seuns en die vroue van jou seuns saam met jou.
Laat saam met jou uitgaan al die diere wat by jou is, van alle vlees: die voëls en die 24vee en al die diere wat op die aarde kruip, adat hulle kan wemel op die aarde en vrugbaar wees en vermeerder op die aarde.
Toe gaan Noag uit en sy seuns en sy vrou en die vroue van sy seuns saam met hom.
Al die diere, alles wat kruip, en al die voëls, alles wat op die aarde beweeg, 25volgens hulle soorte, het uit die ark uitgegaan.
En Noag het vir die HERE ’n altaar gebou en van al 26die brein diere en al die rein voëls geneem en 27brandoffers op die altaar gebring.
En die HERE het 28die lieflike geur 29geruik, en die HERE het 30in sy hart gesê: Ek sal 31die aarde verder nie meer vervloek ter wille van die mens nie, c32want die versinsels van die mens se hart is sleg van sy djeug af. En Ek sal verder nie meer al die lewende wesens 33tref soos Ek gedoen het nie.
eVan nou af sal 34al die dae van die aarde, saaityd en oestyd, koue en hitte, somer en winter, dag en nag nie ophou nie.
| 1 Menslikerwys van God gespreek. Van God word gesê om te gedenk, wanneer Hy ná enige uitstel óf sy weldade bewys, Gén. 19:29. Ex. 32:13. Neh. 13:14, 22. Job 14:13. Ps. 132:1, óf sy straf uitvoer, Hos. 9:9. Openb. 18:5. |
| 2 Wat tevore oopgebars en oopgebreek was, om hierdie vreeslike oordeel van God uit te voer, Gén. 7:11.
3 Wat veertig natuurlike dae geduur het. Sien Gén. 7:4, 12, 17 en die kanttekening. |
| 4 Hebr. gaande en terugkerende, dit is, al meer en meer teruggegaan, afgeneem. So ook in vers 5. Vgl. Gén. 26:13 en Jona 1:11 en die kanttekeninge.
5 Bereken vanaf die begin van die sondvloed, sien Gén. 7:11. In hierdie hele tyd het die waters die oorhand gehad op die aarde. Sien ook Gén. 7:24. |
| 6 Dit is, op een van die berge van Groot-Armenië, vandag in die ooste van Turkye. |
| 7 Hebr. hoofde. So ook in Deut. 3:27. Jos. 15:8. Rig. 9:7. |
| 8 Naamlik ná die eerste dag van die tiende maand, waarvan in die voorgaande vers gespreek word.
9 Sien Gén. 6:16 en die kanttekening. |
| 10 Naamlik, om uit te vind of die water al weggedroog het van die aarde.
11 Hebr. wat uitgegaan het, uitgaande en terugkerende, dit is, hy het herwaarts en derwaarts gevlieg, in die besonder in die omgewing van die ark, omdat die aarde nog grotendeels met water bedek was. |
| 12 Naamlik sewe dae nadat die kraai uitgelaat was, soos te sien is in vers 10.
13 Wat nie maklik sy maat verlaat nie, en gewoond is om na hom of haar terug te keer. 14 Dit is, meer afgeloop het. |
| 15 Dit is, op die vlakte van die omliggende landstreek. Want die bergtoppe was al sigbaar, vers 5. |
| 16 Hebr. hy het toe gedoen of hy het voortgegaan om uit te laat of uit te stuur. Hierdie manier van spreek is ook in verse 12, 21 en dikwels elders. Dit beteken die herhaling en vernuwing of hervatting van ’n saak. |
| 17 Omdat hy geen voedsel gevind het nie, en verlang het om in sy gebruiklike hok te wees.
18 Waarmee God Noag vertroos het, deur hom te verseker dat sy verlossing uit die ark naby was. 19 Hebr. mond. |
| 20 Want hy het rus en voedsel op die aarde gevind. |
| 21 Naamlik van Noag se leeftyd, wat die jaar 1657 ná die skepping van die wêreld was. Vgl. Gén. 7:11, waar gesê word dat die sondvloed begin het toe Noag seshonderd jaar oud was.
22 Hebr. die aangesig van die aarde. |
| 23 Noag het op hierdie bevel gewag, soos hy ook op God se bevel in die ark ingegaan het; waarin hy ’n jaar en tien dae was. |
| a Gén. 1:22, 28; 9:1. | 24 Sien Gén. 6:7 se kanttekening. |
| 25 Dit is, hulle het ordelik, as ’n paar, volgens hulle soort uitgegaan. |
| b Levítikus 11. | 26 Sien Gén. 7:2.
27 So genoem omdat hierdie offer in sy geheel verbrand is, en so met die rook opwaarts geklim en verdwyn het; in hierdie opsig sou dit ook ’n klimoffer genoem kon word. Sien ook Lev. 6:9 se kanttekening. |
| c Gén. 6:5. Spr. 22:15. Matt. 15:19.
d Spr. 22:15. |
28 Hebr. die geur van rus of rus makende, naamlik, wat die mens met God versoen en in rus of vrede stel, nie deur die eie krag van die offer nie, maar deur die afgebeelde offer van onse Here Jesus Christus, waardeur alleen ’n ewige versoening verwerf is, Hebr. 9:12, 13.
29 Menslikerwys of deur gelykenis van God gespreek. Want soos ’n lieflike geur die mens baie genot verskaf, so het God ’n welgevalle gehad in die geloof en die dankbaarheid van Noag. 30 Of: tot, dit is, by Homself. Dit is menslik van God gespreek, om aan ons te verklaar dat Hy sy raad, wat Hy by Homself het, daarna aan sy knegte na sy welgevalle openbaar. 31 Dit is, Ek sal die aarde nie meer só deur ’n algemene sondvloed verderf nie. Hebr. Ek sal nie voortgaan om te vervloek nie. So ook in die einde van hierdie vers. Sien vers 10 se kanttekening. 32 Anders: alhoewel. 33 Dit is, deur ’n algemene sondvloed ombring. Die woord tref of slaan word in ander kontekste dikwels gebruik vir doodmaak, of anders die lewe enigsins beskadig, deur watter middel die een en ander ook al sou geskied. Sien Ex. 21:18. Núm. 14:12; 35:16. Deut. 28:22, 27. 1 Sam. 17:50; 26:8. 2 Sam. 3:27. 1 Kon. 22:34. Amos 4:9, ens. |
| e Jer. 33:20, 25. | 34 Dit is, solank as die wêreld sal bestaan. |
Noag gaan uit die ark.
EN God 1het gedink aan Noag en aan al die wilde diere en al die vee wat saam met hom in die ark was; en God het ’n wind oor die aarde laat waai, sodat die waters gesak het.
| 1 Menslikerwys van God gespreek. Van God word gesê om te gedenk, wanneer Hy ná enige uitstel óf sy weldade bewys, Gén. 19:29. Ex. 32:13. Neh. 13:14, 22. Job 14:13. Ps. 132:1, óf sy straf uitvoer, Hos. 9:9. Openb. 18:5. |
Ook die fonteine van die watervloed en die sluise van die hemel 2het toegegaan, en die 3stortreën uit die hemel het opgehou.
| 2 Wat tevore oopgebars en oopgebreek was, om hierdie vreeslike oordeel van God uit te voer, Gén. 7:11.
3 Wat veertig natuurlike dae geduur het. Sien Gén. 7:4, 12, 17 en die kanttekening. |
Toe het die waters 4geleidelik van die aarde teruggegaan, en die waters het afgeneem 5aan die end van honderd-en-vyftig dae.
| 4 Hebr. gaande en terugkerende, dit is, al meer en meer teruggegaan, afgeneem. So ook in vers 5. Vgl. Gén. 26:13 en Jona 1:11 en die kanttekeninge.
5 Bereken vanaf die begin van die sondvloed, sien Gén. 7:11. In hierdie hele tyd het die waters die oorhand gehad op die aarde. Sien ook Gén. 7:24. |
En die ark het in die sewende maand, op die sewentiende dag van die maand, 6op die gebergte van Árarat gerus.
| 6 Dit is, op een van die berge van Groot-Armenië, vandag in die ooste van Turkye. |
En die waters het geleidelik afgeneem tot die tiende maand. In die tiende maand, op die eerste van die maand, het die 7toppe van die berge sigbaar geword.
| 7 Hebr. hoofde. So ook in Deut. 3:27. Jos. 15:8. Rig. 9:7. |
Toe het Noag 8aan die end van veertig dae die 9venster oopgemaak van die ark wat hy gebou het,
| 8 Naamlik ná die eerste dag van die tiende maand, waarvan in die voorgaande vers gespreek word.
9 Sien Gén. 6:16 en die kanttekening. |
en 10’n kraai uitgestuur 11wat gedurig heen en weer gevlieg het totdat die waters weggedroog het van die aarde af.
| 10 Naamlik, om uit te vind of die water al weggedroog het van die aarde.
11 Hebr. wat uitgegaan het, uitgaande en terugkerende, dit is, hy het herwaarts en derwaarts gevlieg, in die besonder in die omgewing van die ark, omdat die aarde nog grotendeels met water bedek was. |
12Daarop laat hy ’n 13duif van hom af wegvlieg om te sien of die waters oor die aarde 14verminder het.
| 12 Naamlik sewe dae nadat die kraai uitgelaat was, soos te sien is in vers 10.
13 Wat nie maklik sy maat verlaat nie, en gewoond is om na hom of haar terug te keer. 14 Dit is, meer afgeloop het. |
Maar die duif het geen rusplek vir die holte van sy voet gevind nie en na hom teruggekeer in die ark; want die waters was oor 15die hele aarde. So het hy dan sy hand uitgesteek en hom gegryp en in die ark by hom gebring.
| 15 Dit is, op die vlakte van die omliggende landstreek. Want die bergtoppe was al sigbaar, vers 5. |
Daarna het hy weer sewe dae gewag. Toe 16stuur hy die duif weer uit die ark.
| 16 Hebr. hy het toe gedoen of hy het voortgegaan om uit te laat of uit te stuur. Hierdie manier van spreek is ook in verse 12, 21 en dikwels elders. Dit beteken die herhaling en vernuwing of hervatting van ’n saak. |
En die duif 17het teen die aand na hom gekom, en daar was 18’n groen olyfblad in sy 19bek! Toe merk Noag dat die waters oor die aarde verminder het.
| 17 Omdat hy geen voedsel gevind het nie, en verlang het om in sy gebruiklike hok te wees.
18 Waarmee God Noag vertroos het, deur hom te verseker dat sy verlossing uit die ark naby was. 19 Hebr. mond. |
Daarna wag hy weer sewe dae en stuur die duif uit. Maar 20hy het nie weer na hom teruggekeer nie.
| 20 Want hy het rus en voedsel op die aarde gevind. |
21In die seshonderd-en-eerste jaar, in die eerste maand, op die eerste van die maand, het die waters weggedroog van die aarde af. En Noag het die deksel van die ark weggeneem en uitgekyk, en 22die aarde was droog —
| 21 Naamlik van Noag se leeftyd, wat die jaar 1657 ná die skepping van die wêreld was. Vgl. Gén. 7:11, waar gesê word dat die sondvloed begin het toe Noag seshonderd jaar oud was.
22 Hebr. die aangesig van die aarde. |
in die tweede maand, op die sewen-en-twintigste dag van die maand, was die aarde droog.
En God het met Noag gespreek en gesê:
23Gaan uit die ark, jy en jou vrou en jou seuns en die vroue van jou seuns saam met jou.
| 23 Noag het op hierdie bevel gewag, soos hy ook op God se bevel in die ark ingegaan het; waarin hy ’n jaar en tien dae was. |
Laat saam met jou uitgaan al die diere wat by jou is, van alle vlees: die voëls en die 24vee en al die diere wat op die aarde kruip, adat hulle kan wemel op die aarde en vrugbaar wees en vermeerder op die aarde.
| a Gén. 1:22, 28; 9:1. | 24 Sien Gén. 6:7 se kanttekening. |
Toe gaan Noag uit en sy seuns en sy vrou en die vroue van sy seuns saam met hom.
Al die diere, alles wat kruip, en al die voëls, alles wat op die aarde beweeg, 25volgens hulle soorte, het uit die ark uitgegaan.
| 25 Dit is, hulle het ordelik, as ’n paar, volgens hulle soort uitgegaan. |
En Noag het vir die HERE ’n altaar gebou en van al 26die brein diere en al die rein voëls geneem en 27brandoffers op die altaar gebring.
| b Levítikus 11. | 26 Sien Gén. 7:2.
27 So genoem omdat hierdie offer in sy geheel verbrand is, en so met die rook opwaarts geklim en verdwyn het; in hierdie opsig sou dit ook ’n klimoffer genoem kon word. Sien ook Lev. 6:9 se kanttekening. |
En die HERE het 28die lieflike geur 29geruik, en die HERE het 30in sy hart gesê: Ek sal 31die aarde verder nie meer vervloek ter wille van die mens nie, c32want die versinsels van die mens se hart is sleg van sy djeug af. En Ek sal verder nie meer al die lewende wesens 33tref soos Ek gedoen het nie.
| c Gén. 6:5. Spr. 22:15. Matt. 15:19.
d Spr. 22:15. |
28 Hebr. die geur van rus of rus makende, naamlik, wat die mens met God versoen en in rus of vrede stel, nie deur die eie krag van die offer nie, maar deur die afgebeelde offer van onse Here Jesus Christus, waardeur alleen ’n ewige versoening verwerf is, Hebr. 9:12, 13.
29 Menslikerwys of deur gelykenis van God gespreek. Want soos ’n lieflike geur die mens baie genot verskaf, so het God ’n welgevalle gehad in die geloof en die dankbaarheid van Noag. 30 Of: tot, dit is, by Homself. Dit is menslik van God gespreek, om aan ons te verklaar dat Hy sy raad, wat Hy by Homself het, daarna aan sy knegte na sy welgevalle openbaar. 31 Dit is, Ek sal die aarde nie meer só deur ’n algemene sondvloed verderf nie. Hebr. Ek sal nie voortgaan om te vervloek nie. So ook in die einde van hierdie vers. Sien vers 10 se kanttekening. 32 Anders: alhoewel. 33 Dit is, deur ’n algemene sondvloed ombring. Die woord tref of slaan word in ander kontekste dikwels gebruik vir doodmaak, of anders die lewe enigsins beskadig, deur watter middel die een en ander ook al sou geskied. Sien Ex. 21:18. Núm. 14:12; 35:16. Deut. 28:22, 27. 1 Sam. 17:50; 26:8. 2 Sam. 3:27. 1 Kon. 22:34. Amos 4:9, ens. |
eVan nou af sal 34al die dae van die aarde, saaityd en oestyd, koue en hitte, somer en winter, dag en nag nie ophou nie.
| e Jer. 33:20, 25. | 34 Dit is, solank as die wêreld sal bestaan. |