Exodus 10
Agtste plaag: die sprinkane.
VERDER het die HERE vir Moses gesê: Gaan na Farao toe, awant Ék het sy hart verhard, ook die hart van sy dienaars, sodat Ek hierdie tekens van My 1onder hulle kan verrig,
en dat jy voor die ore van jou kind en jou kindskind kan vertel wat Ek Egipte aangedoen het, en my tekens wat Ek onder hulle gedoen het, dat julle kan weet dat Ek die HERE is.
Toe gaan Moses en Aäron na Farao, en hulle sê vir hom: So spreek die HERE, die God van die Hebreërs: Hoe lank weier jy om jou voor My te verootmoedig? Laat my volk trek, dat hulle My kan dien.
Want as jy weier om my volk te laat trek, kyk, dan bring Ek môre sprinkane in jou 2grondgebied,
en hulle sal 3die oppervlakte van die land oordek, sodat ’n mens die land nie sal kan sien nie. En hulle sal 4die oorblyfsel afeet van wat gered is, wat vir julle van die hael oorgebly het; en 5al die bome wat vir julle uit die veld opgroei, sal hulle afeet.
En jou huise en die huise van al jou dienaars en die huise van al die Egiptenaars sal vol van hulle wees — soos jou vaders en die vaders van jou vaders nie gesien het van die dag af dat hulle op die aarde gewees het tot vandag toe nie. Daarop het hy omgedraai en van Farao af weggegaan.
Toe vra Farao se 6dienaars vir hom: Hoe lank sal die man vir ons 7’n strik wees? Laat die manne trek, dat hulle die HERE hulle God kan dien. Weet u nog nie dat Egipte te gronde gaan nie8?
Daarop bring hulle Moses en Aäron na Farao terug, en hy sê vir hulle: Gaan heen, dien die HERE julle God. 9Wie is dit eintlik wat wil gaan?
En Moses antwoord: Ons wil gaan met ons jong mense en ons ou mense, met ons seuns en ons dogters; met ons kleinvee en ons beeste wil ons gaan, want 10ons wil ’n fees vir die HERE hou.
Toe sê hy vir hulle: 11Mag die HERE só met julle wees as wat ek julle en julle kinders sal laat trek! Pas op, 12want julle het ’n verkeerde ding voor oë.
Nie so nie! Gaan dan, julle manne, en dien die HERE, want dít 13het julle verlang. En hulle het hulle van Farao af weggedrywe.
Toe sê die HERE vir Moses: Steek jou hand uit oor Egipteland 14vanweë die sprinkane, dat hulle opkom oor Egipteland en al die plante van die land opeet, alles wat die hael laat oorbly het.
En Moses het sy staf oor Egipteland uitgesteek, en die HERE het 15’n oostewind in die land gebring, daardie hele dag en die hele nag; toe dit môre word, het die boostewind die sprinkane aangevoer:
die sprinkane het opgekom oor die hele Egipteland en in die hele gebied van Egipte gaan sit, 16’n baie groot menigte — tevore was daar so ’n sprinkaanswerm nie gewees nie, en daarna sal so iets nie weer voorkom nie.
En hulle het 17die oppervlakte van die hele land bedek, sodat die land swart was; en hulle het al die plante van die land opgeëet en al die vrugte van die bome wat die hael laat oorbly het — daar het geen groenigheid aan die bome of plante van die veld in die hele Egipteland oorgebly nie.
Toe het Farao gou vir Moses en Aäron laat roep en gesê: Ek het gesondig 18teen die HERE julle God en teen julle.
Vergeef dan tog nou 19net dié keer my sonde, en bid tot die HERE julle God, dat Hy net 20hierdie dood van my af wegneem.
En hy het van Farao af weggegaan en tot die HERE gebid.
Daarop laat die HERE die wind omslaan in ’n baie sterk westewind; dié het die sprinkane opgetel en hulle in 21die Skelfsee 22gedrywe. Daar het nie een sprinkaan in die hele gebied van Egipte oorgebly nie.
Maar die HERE het Farao se hart verhard, sodat hy die kinders van Israel nie laat trek het nie.
Negende plaag: duisternis.
VERDER het die HERE vir Moses gesê: Steek jou hand na die hemel uit, en daar sal duisternis oor Egipteland kom, sodat ’n mens 23die duisternis kan gryp.
Toe Moses sy hand uitsteek na die hemel, 24ckom daar ’n dik duisternis in die hele Egipteland, 25drie dae lank.
26Die een het die ander nie gesien nie, en niemand het van sy plek opgestaan nie, drie dae lank. Maar al die kinders van Israel 27het lig 28in hulle woonplekke gehad.
29Toe het Farao Moses laat roep en gesê: Gaan heen, dien die HERE; net julle kleinvee en julle beeste moet agtergehou word. 30Selfs julle kinders kan met julle saamgaan.
Maar Moses antwoord: U moet self ook slagoffers en brandoffers 31met ons saam gee, dat ons dit aan die HERE onse God kan aanbied.
En ons vee moet ook met ons saamgaan: daar mag geen klou agterbly nie! Want daarvan moet ons neem om die HERE onse God te dien. En ons weet nie 32waarmee ons die HERE onse God sal dien voordat ons daar kom nie.
Maar die HERE het Farao se hart verhard, en hy wou hulle nie laat trek nie.
Maar Farao sê vir hom: Gaan weg van my af! Pas op dat jy my aangesig nie weer sien nie; want die dag as jy my aangesig sien, 33sal jy sterwe.
En Moses antwoord: 34U het reg gepraat. dEk sal u aangesig nie weer sien nie.
| a Ex. 4:21; 9:34. | 1 Anders: voor hom, dit is, voor Farao. Of: in die midde van hom, dit is, van sy koninkryk. |
| 2 Dit is, land, koninkryk. |
| 3 Hebr. die oog, dit is, al die land wat op ander tye met die oog gesien kan word.
4 Naamlik die koring en spelt, soos in Ex. 9:32. 5 Dit is, al die vrugte en blare van die bome. |
| 6 Naamlik die edeles, die grotes, die hofdienaars, en die raadshere.
7 Dit is, ’n verderf, naamlik deur die plae wat hy oor ons bring. 8 Verstaan hierby: tensy u hulle vinnig van ons laat trek. |
| 9 Hier stel Farao sy beperking, omdat hy nie al die Israeliete wil laat trek nie, maar slegs sommige, wat hulle vir hom moet noem en bekendmaak. Hebr. Wie en wie is hulle wat gaan? |
| 10 Waarop ons ’n aantal diere sal moet slag. |
| 11 Bedoelende, mag die HERE volstrek nie met julle wees nie, soos wat ek julle volstrek nie sal laat trek nie. Hy wil dus sê: Ek sal julle met julle kinders geensins laat trek nie.
12 Of: want daar is kwaad voor julle aangesig. Hy wil in hierdie geval sê: Pas op, want die ongeluk en skade, wat ek oor julle gaan bring, kom nader, indien julle nie ophou om my lastig te val nie. |
| 13 Hierdie koning skaam hom nie om te lieg, of om die woorde van Moses en Aäron te verdraai nie. |
| 14 Die betekenis is: Sodat die sprinkane opkom oor, ens. |
| b Ps. 78:46; 105:34, 35. | 15 Wat in daardie lande baie sterk waai, sodat dit groot skepe in stukke breek. Sien Ex. 14:21. Núm. 11:31. Ps. 48:8. |
| 16 Hebr. baie swaar. Dit is ten opsigte van die groot menigte (want hulle het die aarde bedek) en ook van die groot skade wat hulle aangerig het. |
| 17 Sien vers 5. |
| 18 Teen die HERE, aan wie ek ongehoorsaam was; en teen julle, wat ek so onbeleef verstoot het. |
| 19 Asof hy sê: Indien ek my hierna weer misgaan, hoef julle nie meer vir my te bid nie.
20 Dit is, dodelike plaag, wat alles verderf en ons van honger en kommer sal laat sterwe; so staan dit in 2 Kon. 4:40: Die dood is in die pot, dit is, dodelike groente. |
| 21 In hierdie see het Farao nie lank hierna nie verdrink, Exodus 14.
22 Hebr. geheg of vasgemaak, dit is, God het hulle so daarin gedrywe en omsluit dat hulle daarin moes bly, sonder om daaruit te kan kom. |
| 23 Dit is, die lug, wat baie dik sal wees, en die lig volledig sal uitsluit. |
| c Ps. 105:27, 28. | 24 Hebr. duisternis van die donkerheid.
25 Moses kon wel weet hoe lank hierdie duisternis geduur het, omdat die dag op tyd by die Israeliete begin het, soos volg in vers 23. |
| 26 Hebr. Hulle het die man sy broer nie gesien nie; daar het geen son, of maan, of ster geskyn nie.
27 Naamlik in die dag, wanneer daar gewoonlik lig is. 28 Dit het slegs betrekking op die land Gosen; of ook, soos sommige meen, op al die plekke waar die Israeliete gewoon het. |
| 29 Naamlik, nadat die driedaagse duisternis verby was.
30 Verstaan hierby ook die vroue, wie se sorg die kinders nie kon ontbeer nie. |
| 31 Hebr. in ons hand gee. |
| 32 Met watter vee en hoeveel ons vir ons God sal moet offer nie. |
| 33 Dit is, ek sal jou doodmaak, of laat doodmaak. |
| d Hebr. 11:27. | 34 Dit is geen getuienis dat Farao reg en goed gepraat het nie, maar Moses het hom laat verstaan dat dit sou gebeur soos Farao gesê het, dat hy vir Moses nie weer sou sien nie, omdat Moses geweet het wat God oor Farao besluit het. |
Agtste plaag: die sprinkane.
VERDER het die HERE vir Moses gesê: Gaan na Farao toe, awant Ék het sy hart verhard, ook die hart van sy dienaars, sodat Ek hierdie tekens van My 1onder hulle kan verrig,
| a Ex. 4:21; 9:34. | 1 Anders: voor hom, dit is, voor Farao. Of: in die midde van hom, dit is, van sy koninkryk. |
en dat jy voor die ore van jou kind en jou kindskind kan vertel wat Ek Egipte aangedoen het, en my tekens wat Ek onder hulle gedoen het, dat julle kan weet dat Ek die HERE is.
Toe gaan Moses en Aäron na Farao, en hulle sê vir hom: So spreek die HERE, die God van die Hebreërs: Hoe lank weier jy om jou voor My te verootmoedig? Laat my volk trek, dat hulle My kan dien.
Want as jy weier om my volk te laat trek, kyk, dan bring Ek môre sprinkane in jou 2grondgebied,
| 2 Dit is, land, koninkryk. |
en hulle sal 3die oppervlakte van die land oordek, sodat ’n mens die land nie sal kan sien nie. En hulle sal 4die oorblyfsel afeet van wat gered is, wat vir julle van die hael oorgebly het; en 5al die bome wat vir julle uit die veld opgroei, sal hulle afeet.
| 3 Hebr. die oog, dit is, al die land wat op ander tye met die oog gesien kan word.
4 Naamlik die koring en spelt, soos in Ex. 9:32. 5 Dit is, al die vrugte en blare van die bome. |
En jou huise en die huise van al jou dienaars en die huise van al die Egiptenaars sal vol van hulle wees — soos jou vaders en die vaders van jou vaders nie gesien het van die dag af dat hulle op die aarde gewees het tot vandag toe nie. Daarop het hy omgedraai en van Farao af weggegaan.
Toe vra Farao se 6dienaars vir hom: Hoe lank sal die man vir ons 7’n strik wees? Laat die manne trek, dat hulle die HERE hulle God kan dien. Weet u nog nie dat Egipte te gronde gaan nie8?
| 6 Naamlik die edeles, die grotes, die hofdienaars, en die raadshere.
7 Dit is, ’n verderf, naamlik deur die plae wat hy oor ons bring. 8 Verstaan hierby: tensy u hulle vinnig van ons laat trek. |
Daarop bring hulle Moses en Aäron na Farao terug, en hy sê vir hulle: Gaan heen, dien die HERE julle God. 9Wie is dit eintlik wat wil gaan?
| 9 Hier stel Farao sy beperking, omdat hy nie al die Israeliete wil laat trek nie, maar slegs sommige, wat hulle vir hom moet noem en bekendmaak. Hebr. Wie en wie is hulle wat gaan? |
En Moses antwoord: Ons wil gaan met ons jong mense en ons ou mense, met ons seuns en ons dogters; met ons kleinvee en ons beeste wil ons gaan, want 10ons wil ’n fees vir die HERE hou.
| 10 Waarop ons ’n aantal diere sal moet slag. |
Toe sê hy vir hulle: 11Mag die HERE só met julle wees as wat ek julle en julle kinders sal laat trek! Pas op, 12want julle het ’n verkeerde ding voor oë.
| 11 Bedoelende, mag die HERE volstrek nie met julle wees nie, soos wat ek julle volstrek nie sal laat trek nie. Hy wil dus sê: Ek sal julle met julle kinders geensins laat trek nie.
12 Of: want daar is kwaad voor julle aangesig. Hy wil in hierdie geval sê: Pas op, want die ongeluk en skade, wat ek oor julle gaan bring, kom nader, indien julle nie ophou om my lastig te val nie. |
Nie so nie! Gaan dan, julle manne, en dien die HERE, want dít 13het julle verlang. En hulle het hulle van Farao af weggedrywe.
| 13 Hierdie koning skaam hom nie om te lieg, of om die woorde van Moses en Aäron te verdraai nie. |
Toe sê die HERE vir Moses: Steek jou hand uit oor Egipteland 14vanweë die sprinkane, dat hulle opkom oor Egipteland en al die plante van die land opeet, alles wat die hael laat oorbly het.
| 14 Die betekenis is: Sodat die sprinkane opkom oor, ens. |
En Moses het sy staf oor Egipteland uitgesteek, en die HERE het 15’n oostewind in die land gebring, daardie hele dag en die hele nag; toe dit môre word, het die boostewind die sprinkane aangevoer:
| b Ps. 78:46; 105:34, 35. | 15 Wat in daardie lande baie sterk waai, sodat dit groot skepe in stukke breek. Sien Ex. 14:21. Núm. 11:31. Ps. 48:8. |
die sprinkane het opgekom oor die hele Egipteland en in die hele gebied van Egipte gaan sit, 16’n baie groot menigte — tevore was daar so ’n sprinkaanswerm nie gewees nie, en daarna sal so iets nie weer voorkom nie.
| 16 Hebr. baie swaar. Dit is ten opsigte van die groot menigte (want hulle het die aarde bedek) en ook van die groot skade wat hulle aangerig het. |
En hulle het 17die oppervlakte van die hele land bedek, sodat die land swart was; en hulle het al die plante van die land opgeëet en al die vrugte van die bome wat die hael laat oorbly het — daar het geen groenigheid aan die bome of plante van die veld in die hele Egipteland oorgebly nie.
| 17 Sien vers 5. |
Toe het Farao gou vir Moses en Aäron laat roep en gesê: Ek het gesondig 18teen die HERE julle God en teen julle.
| 18 Teen die HERE, aan wie ek ongehoorsaam was; en teen julle, wat ek so onbeleef verstoot het. |
Vergeef dan tog nou 19net dié keer my sonde, en bid tot die HERE julle God, dat Hy net 20hierdie dood van my af wegneem.
| 19 Asof hy sê: Indien ek my hierna weer misgaan, hoef julle nie meer vir my te bid nie.
20 Dit is, dodelike plaag, wat alles verderf en ons van honger en kommer sal laat sterwe; so staan dit in 2 Kon. 4:40: Die dood is in die pot, dit is, dodelike groente. |
En hy het van Farao af weggegaan en tot die HERE gebid.
Daarop laat die HERE die wind omslaan in ’n baie sterk westewind; dié het die sprinkane opgetel en hulle in 21die Skelfsee 22gedrywe. Daar het nie een sprinkaan in die hele gebied van Egipte oorgebly nie.
| 21 In hierdie see het Farao nie lank hierna nie verdrink, Exodus 14.
22 Hebr. geheg of vasgemaak, dit is, God het hulle so daarin gedrywe en omsluit dat hulle daarin moes bly, sonder om daaruit te kan kom. |
Maar die HERE het Farao se hart verhard, sodat hy die kinders van Israel nie laat trek het nie.
Negende plaag: duisternis.
VERDER het die HERE vir Moses gesê: Steek jou hand na die hemel uit, en daar sal duisternis oor Egipteland kom, sodat ’n mens 23die duisternis kan gryp.
| 23 Dit is, die lug, wat baie dik sal wees, en die lig volledig sal uitsluit. |
Toe Moses sy hand uitsteek na die hemel, 24ckom daar ’n dik duisternis in die hele Egipteland, 25drie dae lank.
| c Ps. 105:27, 28. | 24 Hebr. duisternis van die donkerheid.
25 Moses kon wel weet hoe lank hierdie duisternis geduur het, omdat die dag op tyd by die Israeliete begin het, soos volg in vers 23. |
26Die een het die ander nie gesien nie, en niemand het van sy plek opgestaan nie, drie dae lank. Maar al die kinders van Israel 27het lig 28in hulle woonplekke gehad.
| 26 Hebr. Hulle het die man sy broer nie gesien nie; daar het geen son, of maan, of ster geskyn nie.
27 Naamlik in die dag, wanneer daar gewoonlik lig is. 28 Dit het slegs betrekking op die land Gosen; of ook, soos sommige meen, op al die plekke waar die Israeliete gewoon het. |
29Toe het Farao Moses laat roep en gesê: Gaan heen, dien die HERE; net julle kleinvee en julle beeste moet agtergehou word. 30Selfs julle kinders kan met julle saamgaan.
| 29 Naamlik, nadat die driedaagse duisternis verby was.
30 Verstaan hierby ook die vroue, wie se sorg die kinders nie kon ontbeer nie. |
Maar Moses antwoord: U moet self ook slagoffers en brandoffers 31met ons saam gee, dat ons dit aan die HERE onse God kan aanbied.
| 31 Hebr. in ons hand gee. |
En ons vee moet ook met ons saamgaan: daar mag geen klou agterbly nie! Want daarvan moet ons neem om die HERE onse God te dien. En ons weet nie 32waarmee ons die HERE onse God sal dien voordat ons daar kom nie.
| 32 Met watter vee en hoeveel ons vir ons God sal moet offer nie. |
Maar die HERE het Farao se hart verhard, en hy wou hulle nie laat trek nie.
Maar Farao sê vir hom: Gaan weg van my af! Pas op dat jy my aangesig nie weer sien nie; want die dag as jy my aangesig sien, 33sal jy sterwe.
| 33 Dit is, ek sal jou doodmaak, of laat doodmaak. |
En Moses antwoord: 34U het reg gepraat. dEk sal u aangesig nie weer sien nie.
| d Hebr. 11:27. | 34 Dit is geen getuienis dat Farao reg en goed gepraat het nie, maar Moses het hom laat verstaan dat dit sou gebeur soos Farao gesê het, dat hy vir Moses nie weer sou sien nie, omdat Moses geweet het wat God oor Farao besluit het. |