Hebreërs 2

Christus, as Seun van die mens bo die engele, is Hoëpriester en kan medelye met ons swakhede hê.

DAAROM¹ moet ons des te meer ag gee op wat ons gehoor het, dat ons nie miskien ²wegdrywe nie.

Want as ^adie woord ³deur engele gespreek, onwankelbaar was, en ^belke oortreding en ongehoorsaamheid ⁴regverdige vergelding ontvang het,

^choe sal ons ⁵ontvlug as ons ⁶so ’n groot saligheid veronagsaam wat, ^dnadat dit ⁷eers deur ⁸die Here verkondig is, aan ons ⁹bevestig is ¹⁰deur die wat dit gehoor het,

^eterwyl God ook nog ¹¹saam getuig het deur tekens en wonders en allerhande kragtige dade en bedélinge van die Heilige Gees volgens sy wil?

¹²Want aan die engele het Hy ¹³die toekomstige wêreld waarvan ons spreek, nie onderwerp nie;

maar ¹⁴iemand het êrens getuig en gesê: ^f15Wat is die mens, dat U aan hom ¹⁶dink, of die mensekind, dat U hom besoek?

U het hom ¹⁷’n weinig minder as die engele gemaak; met heerlikheid en eer het U hom gekroon en hom oor die werke van u hande aangestel.

^gAlle dinge het U onder sy voete gestel. Want in die onderwerping van alle dinge aan hom het Hy ¹⁸niks uitgesonder wat aan hom nie onderworpe is nie. ¹⁹Maar nou sien ons nog nie dat alle dinge aan hom onderwerp is nie;

²⁰maar ons sien Hom, naamlik Jesus, ^hwat vir ’n kort tydjie minder as die engele gemaak is, ²¹vanweë die lyde van die dood ⁱmet heerlikheid en eer gekroon, sodat Hy deur die genade van God vir ²²elkeen die dood sou ²³smaak.

Want dit het ²⁴Hom betaam, ter wille van wie alle dinge en deur wie alle dinge is, as Hy baie ²⁵kinders ²⁶na die heerlikheid wou bring, om ²⁷die bewerker van hulle saligheid deur lyde te ²⁸volmaak.

Want ²⁹Hy wat heilig maak, sowel as hulle wat geheilig word, ^kis almal ³⁰uit Een; om hierdie rede ³¹skaam ³²Hy Hom nie om hulle broeders te noem nie,

³³wanneer Hy sê: ^lEk sal u Naam aan my broeders verkondig, in die midde van die gemeente sal Ek U prys;

en verder: ^m34Ek sal my vertroue op Hom stel; en verder: ⁿ³⁵Hier is Ek en die kinders ³⁶wat God My gegee het.

Aangesien ³⁷die kinders dan ³⁸vlees en bloed deelagtig is, ^ohet Hy ³⁹dit ook op dieselfde manier deelagtig geword, ^psodat Hy deur die dood hom ⁴⁰tot niet kon maak wat ⁴¹mag oor die dood het — dit is ⁴²die duiwel —

en almal kon bevry wat hulle hele lewe lank ⁴³uit vrees vir die dood ^q44aan slawerny onderworpe was.

Want waarlik, ⁴⁵Hy bekommer Hom nie oor die engele nie, maar oor ⁴⁶die geslag van Abraham bekommer Hy Hom.

^rDaarom moes Hy ⁴⁷in alle opsigte aan sy broeders gelyk word, sodat Hy ’n barmhartige en getroue hoëpriester kon wees in die dinge ⁴⁸wat in betrekking tot God staan, om die sondes van die volk te versoen.

^sWant deurdat Hy self ⁴⁹onder versoeking gely het, ⁵⁰kan Hy dié help wat versoek word.

1 Dit is, aangesien ons nou bewys het hoe voortreflik die persoon van Christus is, van wie ons spreek.

2 Of: verbyvloei. Dit word deur sommige verstaan as die woord wat ons gehoor het, en sorg moet dra dat dit nie uit ons wegdrywe nie, soos dit gewoonlik met vergeetagtige toehoorders gebeur. Deur ander word dit verstaan as die persone self, van wie gesê word dat hulle wegdrywe, wanneer hulle soos water wat verbyvloei, vergaan of verlore gaan. Sien 2 Sam. 14:14. Ps. 58:8.

a Hand. 7:53. Gal. 3:19.

b Gén. 19:17, 26. Deut. 27:26.

3 Waardeur al die openbaringe wat God in die Ou Testament aan die profete deur die engele gegee het, verstaan word; en in die besonder ook die gee van die wet, wat wel deur God self, maar nogtans ook deur die diens van die engele gegee is, soos Stéfanus getuig in Hand. 7:53, en Paulus in Gal. 3:19.

4 Gr. regverdige loonvergelding, naamlik van die strawwe, wat as gevolg daarvan oor hulle gekom het. Sien enkele voorbeelde daarvan in 1 Kor. 10:5, ens.

c Hebr. 12:25.

d Matt. 4:17. Mark. 1:14.

5 Naamlik die regverdige vergelding van die strawwe.

6 Dit is, so ’n duidelike en kragtige leer, wat ons tot saligheid roep. Waardeur die evangelie verstaan word, wat ook ’n diens van die Gees en van lewe genoem word, terwyl die wet ’n letter is wat doodmaak; sien daaroor 2 Kor. 3:6, 7 se kanttekeninge.

7 Gr. ’n aanvang geneem het om gespreek te word.

8 Naamlik Jesus Christus, toe Hy in die dae van sy vlees onder ons gepreek het as ’n dienaar van die besnydenis. Rom. 15:8 en die kanttekening.

9 Dit is, meer en meer versterk.

10 Hieruit wil sommige aflei dat Paulus hierdie brief nie geskryf het nie, aangesien hy nie deur mense nie, maar van Christus self die evangelie gehoor het en tot ’n apostel beroep is, 2 Kor. 12:4, ens. Gal. 1:1; 2:6. Dit is egter ’n baie swak argument, omdat die apostels deur ’n figuurlike spreekwyse dikwels hulleself in die vermaninge insluit, hoewel dit hulle nie eintlik aangaan nie, soos meermale in hierdie eerste drie verse geskied. Sien ook ’n sprekende voorbeeld in 1 Kor. 10:8, 9. 1 Petr. 4:3. Bowendien, hoewel Paulus die leer van die evangelie van niemand anders geleer het as van Christus nie, is hy nogtans ook daarin versterk deur Ananías, Hand. 9:17, en deur onderlinge omgang met die ander apostels, soos die ander apostels ook deur die omgang met hom; soos hy self breedvoerig getuig, Gal. 2:2, ens.

e Mark. 16:20. Hand. 14:3; 19:11.

11 Naamlik met die apostels en evangeliste, wat aan ons die evangelie verkondig het. Sien Mark. 16:20.

12 Ná die einde van die tussengevoegde vermaning, kom die apostel weer tot verklaring van die leer. Want hierdie woorde sluit aan by die einde van die voorgaande hoofstuk, waar hy gesê het dat God die Vader alles aan die voete van Christus onderwerp het, en gaan so voort tot die verklaring van die nederigheid en verhoging van die mensheid van Christus.

13 Dit is, van welke toekoms of stand die profete soveel gespreek het, en waarvan Dawid spreek in die aangehaalde teks, Psalm 110. Hierdie wêreld word die toekomstige genoem, ten opsigte van God se beloftes in die Ou Testament, en van die oprigting van alle dinge, wat, deurdat Christus aan die regterhand van sy Vader gaan sit het, deur die hele wêreld begin is, en op die laaste dag voleindig sal word.

f Ps. 8:5.

14 Naamlik wat genoegsaam bekend is, naamlik die profeet Dawid, in Psalm 8.

15 Sommige meen dat die teks in Ps. 8:5, hier deur enige toepassing van die woorde van die profeet Dawid na Christus verwys, hoewel dit deur Dawid in ’n ander betekenis gespreek sou wees, soos dit dikwels by baie skrywers gebeur, en waarvan in Rom. 10:6, 18 ’n voorbeeld gevind word. Want dit wat van ’n saak of persoon gesê is, kan ook wel met waarheid by wyse van vergelyking van ’n ander gesê word; veel meer kan dit deur die ingewing van die Heilige Gees geskied. Aangesien die apostel egter hierdie vers, as van Christus gespreek, ook aanhaal in 1 Kor. 15:27. Ef. 1:22, én aldaar, én ook hier, ’n bewys vind van dit wat hy aangaande Christus wil leer, so moes dit deur Dawid ook vir dieselfde doel uitgespreek wees, as waarvoor die apostel dit hier aanhaal. Want al wil dit voorkom of Dawid daar by die eerste oogopslag spreek van die mens en sy waardigheid oor ander skepsele in die algemeen, nogtans (aangesien die eerste mens hierdie waardigheid deur sy ongehoorsaamheid terstond verloor het, en derhalwe van nature geen reg meer daarop het nie, waarom baie skepsele hulle ook van hul gehoorsaamheid aan hom onttrek het, ja, vyande van hom geword het) het die profeet hoër gesien, naamlik op Christus, en die wederoprigting van die mens in Christus, wat ’n volkome mag en gesag oor alle skepsele, groot en klein, ontvang het, selfs oor die engele in die hemel en al die diere op die aarde, Ef. 1:20-22. Filip. 2:9, 10. Waarom selfs die engele Hom, toe Hy hier in die vlees gewandel het, gedien het, en die visse in die see en die ander diere aan Hom as volkome Here onderworpe was, soos daar telkens voorbeelde hiervan in die evangelie voorkom. Sien Matt. 8:31; 21:2. Luk. 5:6. Joh. 21:6. Hierdie waardigheid het alle gelowiges in Christus nou ook weer deelagtig geword, 1 Kor. 3:22. Ef. 2:6, ens.

16 Die woord dink, soos ook die volgende besoek, of: aansien, dui sowel op die staat van vernedering van Christus, waaruit Hy verhoog is, as op die ellendige staat van die mens, waarin hy deur die sonde geval het, waarin God hom as ’t ware met sy ontfermende oë aangesien het en genadiglik voorgeneem het om hom tot ’n beter staat te bring, soos hierdie manier van spreek oral meebring. Sien Gén. 8:1; 21:1. Eség. 16:4, ens.

17 Of: ’n kort tydjie, soos ook in vers 9, want hierdie woord beteken beide. Dit word deur die apostel op die gelowiges en veral op Christus, hul Hoof, gedui, omdat hulle hier wel ’n weinig, of: ’n kort tydjie minder is as die engele, soos ook Christus in sy nederige staat in die oë van die mense was, maar dat hulle deur Christus aan die engele gelyk sal word in die toekomstige wêreld, Matt. 22:30, en dat Christus, hulle Hoof, ook volgens sy mensheid, ver bo alle engele verhef is ná sy hemelvaart, soos die Skrif oral getuig.

g Ps. 8:7. Matt. 28:18. 1 Kor. 15:27. Ef. 1:22.

18 Selfs ook nie die engele nie.

19 Met hierdie woorde bewys die apostel dat hierdie teks eerstens en vernaamlik van Christus verstaan moet word, aangesien dit in geen ander mens ter wêreld tot nog toe in alles vervul is nie.

h Filip. 2:7, 8.

i Hand. 2:33.

20 Dit is, ons weet en glo uit God se Woord, en ervaar dit in die regering van sy gemeente, dat dit alles nou in Jesus Christus vervul is, en dat dit derhalwe ook in sy lede, op die regte tyd, na hul mate, vervul sal word, soos in die volgende vers uitgedruk word.

21 Dit is, omdat Hy die dood moes ly, of: deur die lyde van die dood. Sien Luk. 24:26.

22 Naamlik sy lede, of broeders, wat Hy sy heerlikheid deelagtig sou maak; soos in Joh. 10:11. Rom. 8:33, 34, ens.

23 Dit is, ly, soos Christus self sy lyding met ’n drinkbeker vergelyk, Matt. 20:22; 26:39. Sien dergelike manier van spreek in Matt. 16:28. Mark. 9:1. Luk. 9:27. Joh. 8:52.

24 Naamlik God die Vader, soos in Rom. 11:36.

25 Gr. seuns, waarvan Christus die eersgeborene genoem word, wie se beeld die ander gelykvormig moes word, Rom. 8:29.

26 Dit is, tot die gemeenskap van die heerlikheid van sy Seun, waarvan hy in die voorgaande vers gespreek het.

27 Dit is, oorsaak, en Leidsman, soos Hy genoem word in Hand. 3:15. Sien ook Hebr. 5:9.

28 Gr. teleiosai, dit beteken om te volmaak, soms ook om te heilig, of: om in te wy; welke betekenisse hier op Christus toegepas kan word. Die woord om te heilig kan hier ook gebruik kan word, omdat Christus Hom aldus verklaar, Joh. 17:19, en die volgende vers dit ook meebring. Deur die woord om te heilig word hier dan verstaan, dat die Vader dit verordineer het dat Christus deur sy gehoorsaamheid tot die kruisdood toe, in sy heerlikheid sou ingaan, en ons met Hom daartoe ook bekwaam maak.

k Hand. 17:26.

29 Hierdie reël is geneem uit die wyse van heiliging in die Ou Testament, waar die hoëpriester en die ander wat hy geheilig het, van dieselfde natuur en oorsprong was. Waar ook die eerstelinge van een natuur en oorsprong was met die hele massa wat daardeur geheilig was. Sien Rom. 11:16. Hebr. 5:1.

30 Die Griekse woord henos, dit is, een geheel, kan óf een Vader, óf een natuur beteken. Aangesien die engele egter ook ’n gemeenskaplike Vader, naamlik God, met die gelowiges het, en die apostel hier wil bewys dat Christus met sy gelowiges ’n gemeenskap het wat Hy nie met die engele het nie, so moet die woord Een hier noodwendig as die eenheid van die natuur verstaan word, soos die eerstelinge en die hele massa van een natuur was.

31 Dit is, ag Hy dit nie benede sy waardigheid nie, hoewel Hy oneindig veel waardiger is as hulle.

32 Naamlik die Seun van God, of die Bewerker van hulle saligheid.

l Ps. 22:23.

33 Naamlik in Psalm 22, welke psalm ’n voortdurende beskrywing gee van die geskiedenis van die lyding van Christus, en daarom altyd vóór die môre-offer gesing was, volgens die opskrif van die psalm en vers 1 se kanttekening, as ’n verklaring van die betekende saak van hierdie offerande. Daarom word deur die evangeliste, wanneer hulle skryf oor die lyding van Christus, meer tekste uit hierdie psalm aangehaal, as uit enige ander hoofstuk van die Ou Testament.

m Ps. 18:3.

n Jes. 8:18.

34 Met hierdie teks, geneem uit Ps. 18:3, bewys die apostel dat Christus dieselfde beweging van die gemoed, en gevolglik dieselfde natuur met die gelowiges deelagtig is.

35 Hierdie teks is geneem uit Jes. 8:18, waar Christus, die ware Immánuel, die profeet aanspreek en in sy lyding vertroos met Hom en al die kinders van God as voorbeeld, wat altyd aan dergelike swarighede onderworpe was, soos daardie hele hoofstuk vanaf vers 8 en verder ’n profesie van Christus is.

36 Naamlik uit die wêreld, om My vir hulle te heilig. Sien Joh. 17:6.

o Joh. 1:14. Filip. 2:7.

p Jes. 25:8. Hos. 13:14. 1 Kor. 15:54. 2 Tim. 1:10.

37 Naamlik, die ware gelowiges, wat uit God gebore en lede van Christus is, waarvan in Jesaja 8 gespreek word.

38 Dit is, bestaan uit vlees en bloed; of: die swakke menslike natuur deelagtig is; soos in 1 Kor. 15:50.

39 Dit is, Hy het dit in eenheid van persoon aangeneem, soos die apostel spreek in Filip. 2:7, sien ook vers 16 se kanttekening.

40 Dit is, die duiwel se mag of tirannie oor die kinders van God kon verbreek en wegneem.

41 Naamlik deur die sonde, waartoe hy die mense gebring het, en waaronder hy hulle nog gehou het; om welke sonde die mens aan die vervloekte dood onderworpe was. Sien Rom. 5:12. 1 Kor. 15:56.

42 Naamlik met al sy engele, soos Christus spreek in Matt. 25:41. Want onder hierdie owerste word almal ingesluit wat onder hom staan.

q Rom. 8:15.

43 Dit is, vir die ewige en vervloekte dood, welke vrees alle sondige mense noodwendig bevang, totdat hulle van hul verlossing verseker is. Sien Luk. 1:74.

44 Dit is, aan slaafse vrees, of aan die gees van slawerny, soos hy spreek in Rom. 8:15.

45 Of: Hy neem die engele nie aan nie. Dit is, die Skrif sê nêrens dat Hy die engele sou aanneem nie, maar wel die geslag van Abraham, Gén. 12:3; 22:18, soos dit ook inderdaad in sy menswording geblyk het.

46 Of, soos sommige verklaar: Hy neem die geslag van Abraham aan (dit is, die menslike natuur). Ander het hier bekommer met help vertaal, maar dit is ongerymd, omdat die goeie engele geen hulp tot hul verlossing nodig het nie, aangesien hulle nie gesondig het nie.

r Filip. 2:7. Hebr. 4:15.

47 Naamlik uitgesonder die sonde, soos die apostel daarby voeg in Hebr. 4:15.

48 Naamlik om die mens met God te versoen.

s Hebr. 4:15, 16.

49 Naamlik in die staat van sy nederigheid, met allerlei lyding en verdriet.

50 Naamlik des te beter, aangesien Hy dit ook ervaar het, en daarom groter medelye met hulle kon hê.