Omdat hulle na Egipte wil teruggaan, moet die Israeliete veertig jaar in die woestyn bly.

TOE ¹het die hele vergadering uitgeroep — hulle het hul stem verhef, en die volk het dié nag geween.

En al die kinders van Israel het gemurmureer ²teen Moses en teen Aäron, en die hele vergadering het aan hulle gesê: Ag, as ons maar in Egipteland gesterf het! Of as ons maar hier in die woestyn gesterf het!

En ³waarom bring die HERE ons na hierdie land om ⁴deur die swaard te val? Ons vroue en ons kinders ⁵sal ’n buit word. Sal dit nie beter vir ons wees om na Egipte terug te gaan nie?

En hulle sê ⁶vir mekaar: Laat ons ’n hoof ⁷aanstel en na Egipte teruggaan.

Toe het Moses en Aäron ⁸op hulle aangesig geval voor die hele vergadering van die gemeente van die kinders van Israel.

En Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefúnne, twee van die wat die land verken het, ⁹het hulle klere geskeur

en die hele vergadering van die kinders van Israel toegespreek en gesê: Die land wat ons deurgetrek het om dit te verken, is ’n ¹⁰buitengewoon goeie land.

¹¹As die HERE ’n welbehae in ons het, sal Hy ons in hierdie land inbring en dit aan ons gee, ’n land wat oorloop van melk en heuning.

Wees net nie teen die HERE opstandig nie, en wees julle ^anie bevrees vir die volk van die land nie, want ¹²hulle is ons spys. Hulle ¹³beskutting het van hulle gewyk, en ¹⁴die HERE is met ons. Wees nie bevrees vir hulle nie!

Toe sê die hele vergadering dat hulle gestenig moet word. Maar die ¹⁵heerlikheid van die HERE het in die tent van samekoms verskyn voor al die kinders van Israel.

Daarop het die HERE aan Moses gesê: Hoe lank sal hierdie volk My verag? En hoe lank sal hulle ¹⁶in My nie glo nie, ondanks al die tekens wat Ek onder hulle gedoen het?

Ek sal hulle met die pes tref en hulle ¹⁷uitroei; en Ek sal jou ’n groter en sterker nasie maak as hulle.

Toe het Moses aan die HERE gesê: ^bMaar ¹⁸die Egiptenaars het gehoor dat U deur u krag hierdie volk onder hulle uit laat optrek het

en dit aan die inwoners van hierdie land gesê. Hulle het gehoor dat U, HERE, in die midde van hierdie volk is; dat U, HERE, ¹⁹duidelik waarneembaar verskyn; dat u wolk oor hulle staan en ^cU in ’n wolkkolom voor hulle uit trek bedags en in ’n vuurkolom by nag.

As U nou hierdie volk ²⁰soos een man ombring, dan sal die nasies wat die ²¹tyding aangaande U gehoor het, spreek en sê:

^dOmdat die HERE hierdie volk nie kon inbring in die land wat Hy hulle met ’n eed beloof het nie, het Hy hulle in die woestyn omgebring.

Laat dan nou tog die ²²krag van die HERE groot word, soos U gespreek het deur te sê:

Die ^eHERE is ²³lankmoedig en groot van goedertierenheid, wat die ongeregtigheid en oortreding vergewe, maar nooit ²⁴ongestraf laat bly nie, wat die ongeregtigheid van die vaders ^25fbesoek aan die kinders, aan die ²⁶derde en aan die vierde geslag.

Vergeef tog die ongeregtigheid van hierdie volk na die grootheid van u goedertierenheid, en soos U hierdie volk van Egipte af tot hiertoe vergewe het.

Toe sê die HERE: Ek vergewe, volgens jou woord.

Maar so waar as Ek leef en die hele aarde van die HERE se ²⁷heerlikheid vol sal word,

al die manne wat my heerlikheid en my tekens gesien het wat Ek in Egipte en in die woestyn gedoen het, en My nou al ²⁸tien maal versoek het en na my stem nie geluister het nie,

²⁹hulle sal die land nie sien wat Ek aan hulle vaders met ’n eed beloof het nie, ^gja, almal wat My verag het, sal dit nie sien nie.

Maar ^h30my kneg Kaleb, omdat ’n ander gees in hom was ³¹en hy volhard het om My te volg — hom sal Ek bring in die land waarin hy gekom het, en sy geslag sal dit in besit neem.

Die Amalekiete en die Kanaäniete woon ³²in die laagte — draai môre weg en trek tog die woestyn in, op pad ³³na die ³⁴Skelfsee.

Daarna het die HERE met Moses en Aäron gespreek en gesê:

³⁵Hoe ⁱlank sal hierdie bose vergadering aanhou dat hulle teen My murmureer? Ek het die murmureringe van die kinders van Israel gehoor waarmee hulle teen My bly murmureer.

Sê vir hulle: ^kSo waar as Ek leef, spreek die HERE, waarlik, soos julle voor my ore ³⁶gespreek het, ³⁷so sal Ek aan julle doen.

Julle ^llyke sal in hierdie woestyn lê, naamlik al julle ³⁸geteldes, volgens julle volle getal, van twintig jaar oud en daarbo, julle wat teen My gemurmureer het.

Waarlik, júlle sal nie in die land kom waaroor Ek ³⁹my hand opgehef het om julle daarin te laat woon nie, ^mbehalwe Kaleb, die seun van Jefúnne, en Josua, die seun van Nun.

En julle kinders waarvan julle gesê het: Hulle sal ’n buit word — dié sal Ek inbring en dié sal die land leer ken wat julle verwerp het.

Maar júlle lyke sal in hierdie woestyn lê.

En julle kinders sal soos herders ⁴⁰rondtrek in die woestyn, ⁴¹veertig jaar lank, en sal so ⁴²die gevolge van julle hoerery dra totdat julle lyke in die woestyn verteer is.

Volgens die getal dae dat julle die land verken het, ⁿveertig dae, vir elke dag een jaar, moet julle jul ⁴³ongeregtighede dra, ⁴⁴veertig jaar lank, en ⁴⁵my teëstand gewaar word.

Ek, die HERE, het dit gespreek; waarlik, ⁴⁶dit sal Ek aan hierdie hele bose vergadering doen wat teen My bymekaargekom het. Hulle sal in hierdie woestyn omkom en daar sterwe.

En die manne wat Moses gestuur het om die land te verken en wat ná hulle terugkoms die hele vergadering teen hom laat murmureer het deur ’n slegte gerug aangaande die land te versprei,

die manne wat ’n slegte gerug aangaande die land versprei het, ^o47het gesterwe deur ’n ⁴⁸plaag ⁴⁹voor die aangesig van die HERE.

Maar van dié manne wat die land gaan verken het, het Josua, die seun van Nun, en Kaleb, die seun van Jefúnne, in die lewe gebly.

En toe Moses hierdie woorde aan al die kinders van Israel gesê het, het die volk baie getreur

en die môre vroeg klaargemaak en op ⁵⁰die top van die berg geklim en gesê: Hier is ons, en ons wil optrek na die plek wat die HERE gesê het, want ⁵¹ons het gesondig.

Maar Moses het gesê: ^pWaarom oortree julle tog die ⁵²bevel van die HERE, aangesien dit tog nie sal geluk nie?

Moenie optrek nie, want die HERE is nie in ⁵³julle midde nie — anders word julle verslaan voor julle vyande.

Want die Amalekiete en die Kanaäniete is daar voor julle, en julle sal deur die swaard val; omdat julle van die HERE afvallig geword het, daarom sal die HERE nie met julle wees nie.

Nogtans ⁵⁴het hulle vermetel gehandel om op die top van die berg te klim; maar die verbondsark van die HERE en Moses het nie uit die laer gewyk nie.

Toe het die Amalekiete en die Kanaäniete wat in dié gebergte woonagtig was, afgekom en hulle verslaan en hulle verstrooi tot by ⁵⁵Horma.